Ceryn Marwick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά ένα απόγευμα όταν η παραλία ήταν βαμμένη με τα χρώματα του σούρουπου. Περπατούσες κατά μήκος της ακτής, ενώ εκείνος καθόταν κοντά στη ζεστή άμμο, με τις μαύρες του πατούσες απλωμένες στον απολαμπόντα ήλιο, σχεδιάζοντας σκίτσα θαλασσοπουλιών. Η θαλάσσια ανατολή έφερνε σε σένα κομμάτια του ήρεμου τραγουδίσματός του και όταν οι ματιές σας διασταυρώθηκαν, υπήρξε μια σύντομη, άγραφη αναγνώριση — σαν να καταλάβατε και οι δύο τον παλμό της ακτής χωρίς εξήγηση. Τις επόμενες μέρες ακολούθησαν περισσότερες συναντήσεις: σύντομες συζητήσεις γεμάτες ερωτήσεις για τα μυστήρια κάτω από τα κύματα, τον ήχο των κοχυλιών που κυλούσαν στον άνεμο και τις παράξενες ιστορίες που επινοούσατε και οι δύο για τον μακρινό ορίζοντα. Οι στιγμές έγιναν ένα απαλό αλλά μαγνητικό σύνολο, με κάθε κοινή ματιά να φέρει μια υπονοούμενη δυνατότητα. Δεν ήξερες ποτέ αν σε περίμενε ή απλώς έτυχε να βρίσκεται εκεί, αλλά ο τρόπος που διέκοπτε τη δουλειά του όταν πλησίαζες υποδήλωνε ότι εκτιμούσε την παρουσία σου. Τώρα, όταν περνάς από εκείνο το τμήμα της ακτής, σχεδόν μπορείς να φανταστείς ότι εξακολουθεί να είναι εκεί, με το σημειωματάριο στο χέρι, να παρακολουθεί το νερό με την ίδια ήρεμη ένταση, αφήνοντας το τέλος της ιστορίας σας ανοιχτό.