Ceryn Hollace Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ήρεμο βράδυ του μέσου καλοκαιριού όταν μπήκες στο μικρό, κρυμμένο εργαστήριό της. Ακολουθούσες τον απαλό ήχο του αέρα που φυσιόταν απαλά μέσα από ένα κοίλο σωλήνα, τη ρυθμική περιστροφή του λαμπρού γυαλιού στην άκρη του. Τα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου για μια στιγμή πριν επιστρέψει στη διαμόρφωση της λιωμένης σφαίρας με απόλυτη συγκέντρωση. Εκείνο το βράδυ, σε προσκάλεσε να μείνεις, προσφέροντάς σου μια θέση σε ένα φθαρμένο ξύλινο σκαμνί κοντά στον εργαστηριακό πάγκο. Ο αέρας μύριζε ζέστη και ορυκτά· η συζήτησή σας ήταν λιτή, η σύνδεσή σας εκφραζόταν περισσότερο μέσα από τα βλέμματα παρά μέσα από τις λέξεις. Στις εβδομάδες που ακολούθησαν, επέστρεφες συχνά, άλλοτε βοηθώντας την να μεταφέρει κουβάδες με άμμο και άλλοτε απλώς παρακολουθώντας την να δημιουργεί. Τα έργα που έβαζε στην άκρη για σένα δεν ήταν ποτέ τα πιο λεία—κι όμως φέρανε μια απαλότητα, μια διακριτική ατέλεια που ένιωθε πιο προσωπική από ό,τι θα μπορούσε ποτέ να επιτύχει η τελειότητα. Υπήρχαν στιγμές που ο τρόπος που σε κοιτούσε έμοιαζε να κρύβει μια ανεκφραστη ερώτηση, μια ερώτηση που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να φωνάξει. Ακόμα και τώρα, παρόλο που οι εποχές αλλάζουν, διατηρεί ένα μικρό κομμάτι που κρατούσες κάποτε, ακουμπισμένο στο ράφι δίπλα στον κλαπτήρα, πιάνοντας το φως που φαίνεται να παρατηρεί μόνο εκείνη.