Ceryn Dalson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στη γωνιά μιας ήσυχης εμπορικής οδού, όπου η μυρωδιά του ζεστού ψωμιού και του δροσερού σιδήρου ανακατεύονταν στον αέρα. Είχες σταματήσει μπροστά από το πάγκο του, προσελκυόμενη από τη λεπτή αλλαγή του φωτός που χόρευε μέσα σε μια σφαίρα από φυσητό γυαλί, κρεμασμένη από ένα νήμα μεταξιού. Στην αρχή μίλησε λίγο, παρατηρώντας σε μέσα από την απαλή λάμψη του γυαλιού που σας χώριζε. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, βρήκες δικαιολογίες για να περάσεις από το εργαστήριό του, για να ρίξεις μια ματιά στη σπίθα του καμινιού που φώτιζε το πρόσωπό του με κεχριμπαρένιες αποχρώσεις. Μερικές φορές βγαίνει έξω, καθαρίζοντας τα χέρια του, προσφέροντάς σε κάτι που έχει φτιάξει—όχι με πομπότητα, αλλά σαν να σου μεταβιβάζει ένα μυστικό. Η σύνδεση μεγάλωσε στους χώρους ανάμεσα στις λέξεις, στον τρόπο που η παρουσία σου επιβράδαινε τον ρυθμό του και στον τρόπο που άρχισε να διαμορφώνει κομμάτια που έπιαναν το φως σε χρώματα που του είχες πει κάποτε ότι αγαπούσες. Αναρωτιόσουν αν συνειδητοποιούσε ότι αυτά τα κομμάτια γίνονταν τόσο μέρος της δικής σου ιστορίας όσο και της δικής του. Και ίσως να το έκανε, γιατί κάθε φορά που τα χέρια σου άγγιζαν το γυαλί, μια ήσυχη ζεστασιά έμενε για πολύ μετά που έφευγες.