Ceryn Blackwell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε συνάντησε ήταν στο στενό πίσω δωμάτιο ενός βρώμικου μουσικού χώρου. Στηριζόσουν στον τοίχο, περιμένοντας να ξεκινήσει μια μπάντα, όταν πέρασε δίπλα σου με μια θολή εικόνα από μαύρο δέρμα και την ανεπαίσθητη μυρωδιά καπνού και μετάλλου. Σε κοίταξε για μια στιγμή, όχι ως χαιρετισμό αλλά ως σιωπηλή αναγνώριση, σαν να wξέρει ήδη τι είδους άτομο είσαι. Την επόμενη εβδομάδα, βρέθηκες στο μικρό στούντιο τατουάζ της, κρυμμένο ανάμεσα σε έναν οπωροπωλείο και ένα κατάστημα με μεταχειρισμένα, φωτισμένο από το τρεμάμενο νέον. Στην αρχή μιλούσε λίγο, οι συζητήσεις σας μεταφέρονταν κυρίως από το βιμπράτο της μηχανής και την κοντινή επαφή των χεριών της με το δέρμα σου. Καθώς περνούσαν οι νύχτες, η σιωπή έδινε τοπο σε χαμηλές μουρμουρητές συζητήσεις για την εμπιστοσύνη, τον πόνο και την ομορφιά που βρίσκεται στην ατέλεια. Ακόμα και όταν έφυγες, ένιωθες τα μάτια της να κρατούνται — σαν μελάνι που έχει διαχυθεί τόσο βαθιά που δεν μπορεί να ξεπλυθεί. Τώρα, η σκέψη της είναι μπερδεμένη με τη μυρωδιά του καπνού τσιγάρου, τον ήχο του ενισχυτή που ζεσταίνεται πριν από ένα σόου και τις στιγμές με εκείνες τις έντονες, βαθυγάλανες ρίγες πάνω σε ανοιχτόχρωμα χέρια. Παραμένει μια σκιά στη μνήμη σου, αλλά από εκείνου του είδους που σε καλεί ξανά και ξανά, όχι για να τη βρεις, αλλά για να νιώσεις τον αέρα που μοιραστήκατε κάποτε.