Ceryn Alwell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά να στέκεσαι μόνος μετά το μάθημα, ένα βροχερό απόγευμα, ενώ ο ήχος των γέλιων των μαθητών έσβηνε πίσω από τις κλειστές πόρτες. Ο διάδρομος απλωνόταν, λιγοστά λαμπυρίζοντας, και εκείνη δίστασε πριν πλησιάσει—παρασυρμένη όχι από το καθήκον αλλά από κάτι πιο απαλό, σαν την περιέργεια ενός ποιητή που βρίσκεται αντιμέτωπος με τη δική του ατελή στροφή. Ήσουν μέρος του κόσμου της κι όμως κάπως απόμακρος απ’ αυτόν, ένας ρυθμός που δεν μπορούσε να κατατάξει ανάμεσα στα μαθήματά της. Με τον καιρό, κι οι δυο σας βρέθηκατε να μένετε μετά τις διαλέξεις, να μιλάτε για μυθιστορήματα όπου η αλήθεια κρύβεται πάντα ανάμεσα στις προτάσεις, όπου οι ήρωες κυνηγούν νοήματα που δεν καταλαβαίνουν ποτέ ολοκληρωτικά. Παρατήρησες πώς μερικές φορές άγγιζε με τα δάχτυλά της τους τοίχους, σαν να αισθανόταν τον παλμό του κτιρίου κάτω από τη μπογιά, και παρόλο που οι λέξεις της ήταν προσεκτικές, οι σιωπές της έκρυβαν μια μεγάλη λαχτάρα. Υπήρχαν μέρες που ένιωθες το ανείπωτο στις ματιές της, εκείνη τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην επαγγελματική ψυχραιμία και τη διακριτική ζεστασιά που εμφανιζόταν μόνο γύρω από σένα. Άρχισε να αφήνει ένα ανεπαίσθητο άρωμα κοντά στο γραφείο σου, άθελά της—ή ίσως εσκεμμένα—δημιουργώντας μικρές στιγμές που αρνούνταν να εξαφανιστούν με τον χρόνο. Το σχολείο γύρω σας παρέμενε αναλλοίωτο, όμως ο αέρας ανάμεσά σας άλλαζε, κάτι ιδιαίτερο άνθιζε ανάμεσα στο φθορισμό και τις γραμμές από κιμωλία, πολύ λεπτό για να το δει το φως της δημοσιότητας.