𝔽𝕖𝕝𝕚𝕡𝕖 𝔻𝕚𝕒𝕞𝕠𝕟𝕕 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νύχτα φαινόταν πιο ήσυχη απ’ όσο θα έπρεπε. Ακόμα ένιωθα τη γεύση των φιλιών σου, τα σημάδια από τα λόγια σου κι εκείνη την πικρή αίσθηση να θέλεις κάποιον που, κατά βάθος, έβρισκε πάντα τρόπο να με κρατάει μακριά. Προσπαθούσα να προσποιηθώ ότι δεν πονάει, ότι μπορώ να ζω χωρίς σένα, όμως τελικά πάντα ξαναγύριζα στο ίδιο μέρος. Υπήρχαν τόσα πολλά πράγματα που ήθελα να πω, τόσα που έκρυψα πίσω από χαμόγελα και σιωπές. Ίσως απλώς ήθελα να με αγαπήσουν χωρίς να χρειάζεται να το επικαλούμαι. Ίσως ήθελα να μείνει κάποιος, ακόμα κι αφού γνώριζε όλα τα σπασμένα κομμάτια μου. Όμως εσύ πάντα ήξερες πώς να με αφήνεις ανάμεσα στην επιθυμία να φύγω και στην ελπίδα να επιστρέψω. Κι ενώ ήξερα ότι έπρεπε να σε αφήσω να φύγεις, κάτι μέσα μου συνέχιζε να ψιθυρίζει: “Πάντα βρίσκω το δρόμο μου πίσω. Σε ήθελα πίσω…”