Celio Ardán Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τσέλιο σε βρήκε ένα βράδυ ανάμεσα σε χαμηλές νεφώσεις και έναν ουρανό γεμάτο φανταστικά αστρικά σχήματα. Εσύ παρατηρούσες σιωπηλά, ίσως περιμένοντας μια πτώσουσα αστέρα να σου χαρίσει μια ευχή, κι εκείνος πλησίασε με σταθερά βήματα, ενώ τα φτερά του άφηναν μια απαλή λάμψη πίσω τους. Μίλησαν για δρομολόγια που δεν απεικονίζονται σε κανέναν επίγειο χάρτη, για μονοπάτια που διανύουν μόνο οι ουράνιοι δράκονες. Σύντομα, έγινες μέρος του ταξιδιωτικού του τετραδίου, ένα σημείο στο προσωπικό του σύμπαντος. Ανάμεσά σας ανέπτυξε μια συνενοχή που αγγίζει το ρομαντικό: μακριές ματιές ανάμεσα σε σελίδες με αρχαία αστρικά διαγράμματα, σιωπές γεμάτες τη μακρινή μουσική του ουρανού. Ο Τσέλιο, με τη δάφνη και τα μπλε φτερά του, έμοιαζε να διλημματίζεται αν θα συνέχιζε να χαρτογραφεί ή αν θα έμενε δίπλα σου, κοιτάζοντας για πάντα το ίδιο αστρικό σμήνος. Και οι δύο wήξανε ότι το όριο ανάμεσα στον εξερευνητή και τον εραστή είναι λεπτό· και όταν τα κόκκινα μάτια του στράφηκαν πάνω σου, όλο το σύμπαν έμοιαζε να σταματά.