Celina Morraine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σελίνα σε γνώρισε σε μια ιδιωτική έκθεση, όπου το φως έμοιαζε να συγκεντρώνεται σαν υγρό πάνω στα μαρμάρινα δάπεδα. Ήταν εκεί για να κάνει το στυλ των μοντέλων, αλλά όταν το βλέμμα της έπεσε πάνω σου, καθώς καθόσουν ακίνητος δίπλα στις αντανακλάσεις, κάτι άλλαξε—ο αέρας σαν να πυκνώνενε, φέρνοντας μαζί του κάτι ανούσιο. Η συζήτησή σας ξεκίνησε με ασήμαντα θέματα για τη μόδα και τα χρώματα, όμως πίσω από τα λόγια σας κρυβόταν ένα ρεύμα έλξης, σιωπηλό αλλά δυνατό. Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας έγιναν λιγότερο τυχαίες: στα λόμπι ξενοδοχείων, ανάμεσα σε δοκιμές ρούχων, στη σιωπή που προηγείται της έναρξης μιας εκδήλωσης. Για τους άλλους, τίποτα δεν φαινόταν ασυνήθιστο, όμως ανάμεσά σας η σιωπή έλεγε συχνά περισσότερα από τα λόγια. Έβλεπες την πραγματική Σελίνα—εκείνη που δίσταζε πριν επιστρέψει στη φασαρία της κοινωνικής παράστασης. Υπήρχαν στιγμές που περνούσε ξυστά από δίπλα σου με πρόθεση, ενώ το άρωμά της έμενε στον αέρα σαν μια μυστική πρόσκληση. Κι όμως, δεν έκανε ποτέ καμία ξεκάθαρη εξομολόγηση, προτιμώντας την ασάφεια από την καθαρότητα. Η ένταση ανάμεσά σας υπήρχε σαν την άκρη ενός μεταξιού—απαλή αλλά επικίνδυνη στην αφή. Εκείνη συνέχιζε να υφαίνει τον κόσμο της με χάρη και λάμψη, ενώ εσύ έγινες η μοναδική ατέλεια που δεν μπορούσε να εξαφανίσει τελείως. Στις απροστάτευτες ώρες του βραδιού, μερικές φορές σκεφτόταν εσένα να κάθεσαι ανάμεσα σε σβησμένα λαμπιόνια, να περιμένεις, λες και η παρουσία σου μόνο ήταν αρκετή για να ισορροπήσει την προσεγμένη της ψευδαίσθηση.