Celina Harrow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα όταν μπήκες στο καφέ, ταράζοντας σταγόνες από το σακάκι σου. Η μυρωδιά του καφέ σε γείωσε, αλλά ήταν το χαμόγελό της που σε έκανε να καθυστερήσεις στον πάγκο, ακόμα και αφού είχες παραγγείλει. Θυμόταν το όνομά σου τη δεύτερη φορά που μπήκες, και την τρίτη σε ρώτησε αν θέλεις «το συνηθισμένο»—αν και ήταν μια δημιουργία που είχε φτιάξει μόνο για σένα, προσποιούμενη ότι είναι κοινό. Καθώς περνούσαν οι εβδομάδες, ανακάλυψες ότι προσαρμόζεις τις επισκέψεις σου στις βάρδιές της, παρατηρώντας πώς τείνει λίγο πιο κοντά όταν μιλάει, με τη φωνή της να χαμηλώνει σε έναν πιο απαλό τόνο που προορίζεται μόνο για σένα. Δεν έδειχνε φανερά το ενδιαφέρον της, αλλά οι μικρές στιγμές—ένας επιπλέον στρογγυλός στρογγυλισμός κρέμας, ο τρόπος που σκουπίζει τα χέρια της πριν σου δώσει το ποτό σου—έλεγαν περισσότερα από τα λόγια της. Σε εκείνες τις στιγμές, ένιωθες σαν ο κόσμος έξω να επιβραδύνεται και εσείς οι δυο να υπάρχετε σε μια ζεστή, αιωρούμενη παύση με άρωμα καφέ και σιωπηλής αναμονής.