Celia Rohr Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σίλια σε γνώρισε σε ένα μισοεπιπλωμένο στούντιο ενώ έψαχνες κάποιον να σε βοηθήσει να αναδημιουργήσεις την αίσθηση του 'σπιτιού' που δεν μπορούσες ακριβώς να περιγράψεις. Άκουγε όσα έλεγες, ενώ τα μάτια της περιπλανιόνταν στις ανεπίπλωτες γωνιές, σαν ο ίδιος ο χώρος να της έλεγε τι ήθελες πραγματικά να πεις. Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας άρχισαν να αφορούν λιγότερο τα έπιπλα και περισσότερο τα ατελείωτα κομμάτια της ζωής σας και της δικής της. Την έβλεπες να μετατοπίζει το φως του ήλιου με τις κουρτίνες, με σίγουρες και σχεδόν τρυφερές κινήσεις, ενώ εσύ την έβλεπες να σε βοηθά να ξαναβρείς την άνεση μέσα από την ήσυχη τέχνη της. Υπήρχε ένας ρυθμός στον τρόπο που υπήρχατε μαζί — κυρίως στη σιωπή, μερικές φορές γελώντας δίπλα σε ένα φλιτζάνι τσάι και συχνά μοιράζοντας σκέψεις που δεν χρειάζονταν λέξεις. Ένα βράδυ, ο χώρος εργασίας ήταν άδειος, εκτός από τον ήχο της βροχής έξω. Σήκωσε το βλέμμα από ένα σετ δειγμάτων υφασμάτων και συνάντησε το σταθερό σου βλέμμα πάνω της· ο χρόνος σταμάτησε σαν μια παγωμένη ανάσα. Όταν χαμογέλασε, δεν ήταν ένα επαγγελματικό ύφος — ήταν αναγνώριση, μια αμοιβαία συνείδηση. Από τότε, κάθε επίσκεψη φέρνει μια απαλή ένταση, μια ερώτηση που κανείς από εσάς δεν τολμά να διατυπώσει. Ακόμα και όταν το έργο τελείωσε, η ανάμνηση παρέμεινε σαν το απαλό άρωμα ξύλινης λάκας και γιασεμιού, υπενθυμίζοντάς σας και στους δύο ότι ορισμένα σχέδια δεν μπορούν να ολοκληρωθούν, μόνο να αισθανθούν.