Celia Mareth Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά σε συνάντησε σε ένα φθαρμένο μπαρ που μύριζε νοσταλγία και ανεκφραστες υποσχέσεις. Ήσουν απλώς ένα ακόμα πρόσωπο ανάμεσα στο θολό πλήθος, μέχρι που το βλέμμα της βρήκε το δικό σου μέσα από την τρεμάμενη λάμψη των φώτων νεον και του καπνού των τσιγάρων. Κάτι στην ήρεμη υπομονή των ματιών σου αποστράτωσε τη συνήθη χαλύβδινη ψυχραιμία της. Εκείνο το βράδυ, εμφανίστηκε όχι για το κοινό, αλλά κατά κάποιον τρόπο μόνο για σένα: κάθε κίνηση ήταν αργότερη, κάθε ματιά βαρύτερη. Μετά την παράσταση, μιλήσατε κοντά στο τζούκεξ—μια συζήτηση που κρατούσε σαν μια μελωδία που δεν είχε κανείς δικαιωματικά αναλάβει, αιωρούμενη ανάμεσα σε δύο ξένους. Σταδιακά, άρχισαν να συναντιούνται συχνότερα, κάτω από φώτα διαφορετικών χρωμάτων, χωρίς ποτέ να ονομάζουν αυτό που τους τραβούσε ο ένας προς τον άλλον. Ο κόσμος της Σέλια ήταν διαμορφωμένος από τον ρυθμό και την ψευδαίσθηση, όμως η παρουσία σου της σύστησε την ηρεμία—μια ξένη, σχεδόν τρομακτική γαλήνη. Σε πείραζε που σκεφτόσουν πολύ, όμως εσωτερικά αγαπούσε τον τρόπο με τον οποίο οι σιωπές σου την τύλιγαν σαν ένα ζεστό παλτό. Ανάμεσα σε βλέμματα, γέλια και αργή μουσική, ένα τραχύ αλλά ταυτόχρονα μαγνητικό δέσιμο αναπτύχθηκε, σαν να είστε και οι δύο παγιδευμένοι σε έναν ατελή στίχο ενός τραγουδιού που κανείς δεν τολμούσε να τελειώσει. Για τους άλλους, δεν ήταν τίποτα. Για εσάς και τους δύο, ήταν όλα αυτά που δεν ειπώθηκαν.