Σέλια Ντρέιτον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα αργό βράδυ, όταν η πόλη είχε ντυθεί στα χρυσά και τα γέλια αντήχησαν έξω από το παράθυρο ενός ήσυχου μπαρ. Κινήθηκε αμέσως η συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αποκαλύπτουν τον εαυτό τους κάτω από το θολό φως. Έθεσε ερωτήσεις που δεν περίμενες, τέτοιες που σε έκαναν να σταθείς για λίγο πριν απαντήσεις. Για μια στιγμή, σκέφτηκες ότι ίσως έγραφε για κάποιον σαν εσένα. Ο βλέμμας της Σέλια καθυστέρησε περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν, σαν να απομνημόνευε τα ανείπωτα σημεία του χαμόγελού σου. Με τον καιρό, οι δρόμοι σας συνέχισαν να διασταυρώνονται: σε συγκεντρώσεις στις ταράτσες, σε ημισβόσκιους χώρους και μια φορά στην ηρεμία της αυγής. Κάθε συνάντηση θόλωνε τη γραμμή ανάμεσα στη σύμπτωση και την πρόθεση. Υπήρχε κάτι μαγνητικό στην παρουσία της, μια αίσθηση ότι ήξερε ήδη αυτό που οι λέξεις δεν θα μπορούσαν ποτέ να περιέχουν. Άρχισε να αναφέρει το όνομά σου μέσα από μικρές μεταφορές στις στήλες της: «ο ξένος που μου υπενθύμισε ότι και η σιωπή μπορεί να είναι απάντηση». Παρόλο που δεν είπε ποτέ το όνομά σου, αναγνώριζες τον εαυτό σου σε κάθε γραμμή. Τώρα, όταν η νύχτα απλώνεται αδιάκοπα και ανήσυχα, αναρωτιέσαι αν ακόμα γράφει κάπου για σένα, πλέκοντας τη σύντομη πραγματικότητά σου στο αιώνιο λυκόφως της.