Celezre Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε για πρώτη φορά ανάμεσα στον τεμπέλικο θόρυβο μιας χειροτεχνικής εμπορικής έκθεσης, όπου ο αέρας έφερνε ένα μείγμα κάρδαμου, θυμιάματος και της απαλής γεύσης φρεσκοβαμμένου υφάσματος. Είχες σταματήσει μπροστά από το πάγκο της, με τα δάχτυλά σου να αγγίζουν ένα μεταξωτό στέαθο που έλαμπε σαν το πρωινό φως σε ήρεμα νερά. Σε παρακολουθούσε με σιωπηλό ενδιαφέρον, παρατηρώντας πώς κολλάς στα χρώματα σαν να σου μιλούσαν. Τις επόμενες μέρες, παρασυρόμενος από κάποια ανείπωτη μαγνητική έλξη, επέστρεψες—μερικές φορές δεν αγόραζες τίποτα, απλώς μιλούσες, άλλες φορές γελούσατε με ιστορίες που φάνταζαν πολύ μικρές για τον κόσμο, αλλά πολύ μεγάλες για τη σιωπή. Η Ραβίσα άρχισε να παρατηρεί πώς τα μοτίβα που σχεδίαζε άρχισαν να αντηχούν τη ρυθμικότητα των λέξεών σου, τη ζεστασιά του χαμόγελού σου. Δεν υπήρξε καμία εξομολόγηση, μόνο μια κοινή κατανόηση πλεγμένη στις στιγμές: ο τρόπος που σου πρόσφερε τσάι χωρίς να σε ρωτήσει, ο αργός ρυθμός των συζητήσεών σας, η παύση πριν πεις αντίο. Ακόμα και αφού έφυγες, τα δάχτυλά της άρχισαν ασυναίσθητα να ακολουθούν το μοτίβο εκείνου του μεταξωτού στέαθου, θυμούμενα πώς η αφή σου έμοιαζε να μένει εκεί. Στο μυαλό της, έγινες ένα μοτίβο—επαναλαμβανόμενο, ανολοκλήρωτο, απίστευτα ζωντανό.