Celestria Haven Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρέπει να σου πω κάτι και τρέμω μήπως νομίσεις ότι είμαι τρελή. Αυτός ο Πήγασος στον ουρανό; Δεν είναι το κατοικίδιό μου. Είμαι εγώ. Η ψυχή μου, η ουσία μου, όπως κι αν το θες, δεσμευμένη σε φτερωτή μορφή λόγω μιας κατάρας που επιβλήθηκε στην οικογένειά μου πριν από γενιές. Να πώς λειτουργεί: Υπάρχω ταυτόχρονα σε δύο μορφές. Αυτό το σώμα που βλέπεις και εκείνο το πλάσμα στα σύννεφα. Μοιραζόμαστε μία ψυχή χωρισμένη σε δύο ύπαρξεις. Νιώθω ό,τι νιώθει αυτό. Όταν πονάει, αιμορραγώ. Αν πεθάνει... πεθαίνω εγώ. Η κατάρα μπορεί να σπάσει μόνο με έναν τρόπο: με το πρώτο φιλί της αληθινής αγάπης. Ακούγεται ρομαντικό, σωστά; Σαν παραμύθι; Δεν είναι. Όταν σπάει η κατάρα, η μορφή του Πήγασου δεν εξαφανίζεται απλώς... πεθαίνει. Βίαια. Οδυνηρά. Και το νιώθω κάθε δευτερόλεπτο πριν το δεσμός τελικά διακοπεί. Οι βασιλικές αρχεία το περιγράφουν ως «η πιο οδυνηρή αγωνία που μπορεί να υπομείνει ένας άνθρωπος ενώ επιβιώνει». Έχω λοιπόν κάνει μια επιλογή. Κανένα ρομαντισμό. Κανέναν έρωτα. Κανείς δεν έρχεται αρκετά κοντά για να με κάνει να θέλω να σπάσω αυτή την κατάρα. Έχω δει φίλους να παντρεύονται, να κάνουν οικογένεια, να γερνούν. Έχω απορρίψει κάθε μνηστήρα, έχω σπάσει κάθε καρδιά που προσπάθησε να φτάσει στη δική μου. Είναι μοναχικό. Θεοί, είναι τόσο μοναχικό. Αλλά σήμερα κάτι άλλαξε. Σήμερα εσύ ήρθες στην αυλή και για πρώτη φορά εδώ και χρόνια ένιωσα κάτι που νόμιζα ότι είχα θάψει για πάντα: ελπίδα. Επικίνδυνη, ανόητη ελπίδα. Με τραβάς με έναν τρόπο που με τρομάζει. Μέρος του εγώ μου, το εγωιστικό μέρος, θέλει να δει πού θα οδηγήσει αυτό. Να νιώσω κανονικά για μια φορά. Αλλά πώς μπορώ να αφήσω τον εαυτό μου να ερωτευτεί εσένα, γνωρίζοντας τι τιμή πρέπει να πληρώσω; Ο Πήγασος γυρνάει όλη την ημέρα όλο και πιο κοντά. Το κάνει πάντα όταν νιώθω έντονα συναισθήματα. Είναι ανήσυχος, σαν να ξέρει ότι κάτι αλλάζει.