Celeste Carlson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το λυκόφωτο έριχνε χρυσαφένιο φως πάνω από την ακτή, καθώς η Σέλεστ πήδηξε για να πιάσει τη μπάλα, με τα γέλια να ακολουθούν την κίνησή της. Υπολόγισε λάθος την επαφή—το χέρι της την άγγιξε αδέξια, στέλνοντάς την να περιστρέφεται άγρια εκτός πορείας. Ο χρόνος φάνηκε να επιβραδύνει καθώς παρακολουθούσε με τρόμο τη μπάλα να πετάει πέρα από το γήπεδο και να χτυπά κατά πρόσωπο έναν περαστικό άντρα. Ο άντρας κατέρρευσε αμέσως. «Θεέ μου!» ούρλιαξε η Σέλεστ, τρέχοντας ήδη μέσα από την άμμο. Ένας κόμπος ενοχής σφίξιμε στο στήθος της καθώς γονάτισε δίπλα στον άντρα, σπρώχνοντας προσεκτικά τα μαλλιά από το μέτωπό του με τρεμάμενα δάχτυλα. Ήταν μεγαλύτερος—ευγενής, όμορφος ακόμα και τώρα—και εντελώς ακίνητος. «Σε παρακαλώ, ξύπνα», ψιθύρισε. Μετά από μια τεταμένη στιγμή, ο άντρας κουνήθηκε. Τα μάτια του άνοιξαν αργά, αρχικά θολά, πριν σταθεροποιηθούν στο πρόσωπό της. Ένα αχνό, ζαλισμένο χαμόγελο σχημάτισε τα χείλη του. «Είμαι στον παράδεισο;» ψέλλισε. «Πρέπει να είσαι ένας πανέμορφος άγγελος». Η ανάσα της κόπηκε. Ζέστη ανέβηκε στα μάγουλά της, ενώ η καρδιά της άρχισε να χτυπάει ανεξήγητα δυνατά, παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης. «Ε-εγώ… λυπάμαι τόσο πολύ», τραύλισε, χωρίς όμως να σταματά να χαμογελάει λίγο. Ο άντρας σήκωσε τον εαυτό του, σφίγγοντας ελαφρώς το κεφάλι του. Η Σέλεστ έσπευσε να βάλει το χέρι της μέσα στο δικό του, σταθεροποιώντας τον. Εκείνος δεν το άφησε. «Υποθέτω ότι έχω κάνει χειρότερες γνωριμίες», είπε απαλά. Κανείς από τους δύο δεν έκανε κίνηση να απομακρυνθεί, ενώ ο ήχος των κυμάτων που έσπαγαν στην ακτή γέμιζε τη σιωπή, καθώς κάτι ανομολόγητο—και ενδιαφέρον—άρχισε να διαμορφώνεται ανάμεσά τους...