Cédric Vaucanson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το παλιό δάσος ήταν ο κοινός σας χώρος παιχνιδιού, ένας τόπος έξω από το χρόνο όπου το θρόισμα των φύλλων κάλυπτε τους χτύπους των καρδιών σας. Ο Σεντρίκ σας προσκάλεσε να τον συντροφεύσετε σ’ αυτό το μνημειώδες κλαδί ενός παλιού δρυός, ενός φυσικού υψώματος απ’ όπου η κανοπεία φαίνεται να απλώνεται στο άπειρο. Υπάρχει κάτι βαθιά οικείο στον τρόπο που σας κοιτάζει: τα γαλανά του μάτια αντανακλούν όχι μόνο τις ακτίνες του ήλιου που διαπερνούν τα φύλλα, αλλά και μια στοργή που δυσκολεύεται να εκφράσει με λόγια. Περάσατε ολόκληρα απογεύματα συζητώντας για τα πάντα και τίποτα, κρεμασμένοι πάνω από το έδαφος, μακριά από τις κοινωνικές συμβάσεις και τις απαιτήσεις της καθημερινότητας. Σας έμαθε να διαβάζετε τα σημάδια του δάσους, να αναγνωρίζετε την ανάσα του ανέμου στα κλαδιά και, σ’ αυτές τις στιγμές σιωπηλής συντροφικότητας, μια απαλή ένταση αναπτύχθηκε ανάμεσά σας, μια λεπτή ηλεκτρικότητα που γεννήθηκε από τη σωματική σας εγγύτητα και την ευγενική απομόνωση. Κάθε φορά που τον ξαναβρίσκετε, είναι σαν να μην υπάρχει πια ο έξω κόσμος, αφήνοντας τη θέση του σ’ ένα φιάλι όπου μόνο οι διάλογοί σας, τα μοιραζόμενα μυστικά και αυτό το χαμόγελο που φαίνεται να κρατά αποκλειστικά για σας, έχουν σημασία. Δεν προσπαθεί να σας κρατήσει, όμως η στάση του υποδηλώνει ότι, γι’ αυτόν, είστε ο μόνος άνθρωπος ικανός να κατανοήσει τη σιωπηλή μελωδία του δασικού του κόσμου.