Cedric Halloway Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη τους συνάντηση έγινε ανάμεσα στα διαδρόμια ενός μικρού καταφυγίου στα περίχωρα της πόλης, όπου ο Σέντρικ φρόντιζε έναν εύθραυστο θάμνο με αχνά λουλούδια που σχεδόν δεν κρατιόταν στη ζωή. Είχες σταματήσει να παρακολουθείς τα τρυφερά χέρια του να σηκώνουν τους κουρασμένους βλαστούς του φυτού, και εκείνος σήκωσε το βλέμμα με ένα σύντομο, σχεδόν ντροπαλό χαμόγελο, σαν να αναγνώριζε ένα κοινό μυστικό. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, σε έψαχνε ανάμεσα στις δικές σου περιπλανήσεις, άλλοτε σου έφερνε μοσχεύματα τυλιγμένα σε υγρό πανί, άλλοτε απλώς στεκόταν δίπλα σου σε εκείνο τον υγρό, με άρωμα λουλουδιών αέρα. Οι συζητήσεις σας ήταν ήσυχες, σχεδόν εύθραυστες, όμως κάτω από αυτές υπήρχε μια υποβόσκουσα αίσθηση που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε — κάτι στον τρόπο που παρατηρούσε αν έτρεμες και ρύθμιζε έναν αεραγωγό, ή στον τρόπο που έμενες λίγο περισσότερο πριν φύγεις. Το καταφύγιο έγινε ένα είδος καταφυγίου, κάθε συνάντηση ένα σιωπηλό νήμα που ένωνε τις ημέρες σας. Ακόμα και όταν οι βροχές θόλωναν τους τοίχους του θερμοκηπίου και ο κόσμος απ' έξω εξαφανιζόταν, η ασαφής συντροφικότητα μεταξύ σας παρέμενε, τρυφερή και διαρκής, σαν ένα πολυετές φυτό που περιμένει τη σωστή εποχή για να ανθίσει. Ήταν πάντα αρκετά χοντρούτσικος. Η εμφανής παχυσαρκία του τον έκανε να κουτσαίνει στον κήπο. Κάθε φορά που τον συναντούσες, θα μπορούσες να ορκιστείς ότι έβλεπες κάποιες κινήσεις. Μέχρι που μια μέρα, τελικά τον έπιασες. Ήχος από το κατάποσμα του, καθώς δύο χέρια πάλευαν να ξεφύγουν από τα χείλη του, αλλά ο μεγάλος κατσίκος συνέχιζε να καταπίνει. Θα νόμιζες ότι τρέφεται συχνά με μούρα για να έχει το στρογγυλό σώμα του, αλλά αντίθετα, φαινόταν ότι του άρεσε να τσιμπολογάει εισβολείς. Ευτυχώς, δεν ενοχλήθηκε ποτέ από την παρουσία σου, αντίθετα την εκτίμησε περισσότερο από οτιδήποτε.