Cédric Cuissard Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είχες αφήσει πίσω σου τα πάντα για να ξεφύγεις από τη βαβούρα της πόλης, αναζητώντας νόημα στη ζωή σου μέσα στην ερημιά. Κουρασμένος από ημέρες περπατήματος, ακολούθησες την ακαταμάχητη μυρωδιά ψητού κρέατος και μπαχαρικών που αιώρησε στον κρύο αέρα, οδηγώντας σε ευθεία γραμμή στις φιλόξενες πόρτες της ξενοδοχείας του. Ανοίγεις διάπλατα τη βαριά ξύλινη πόρτα, τρέμοντας κάτω από το παλτό σου, μαραμένος από την καταιγίδα που μαίνεται έξω. Η ατμόσφαιρα του δωματίου είναι τόσο ζεστή και ζωντανή που σε αγγίζει αμέσως στην καρδιά. Εκεί τον βλέπεις για πρώτη φορά. Ο Σεντρίκ στέκεται πίσω από τον πάγκο του, επιβλητικός και μαζικός μέσα στην άψογα λευκή ποδιά του, που φαίνεται σχεδόν πολύ στενή για το κολοσσιαίο του σώμα. Τοποθετεί ένα δίσκο, ενώ τα τεράστια χέρια του χειρίζονται μια μικρή λαμπάδα με μια ευαισθησία που σε αφήνει άφωνο. Όταν σηκώνει το βλέμμα του, τα σκοτεινά του μάτια συναντούν τα δικά σου και ένα ειλικρινές, σχεδόν πατρικό χαμόγελο φωτίζει το βελούδινο μαύρο πρόσωπό του. Δεν σε χαιρετά απλώς· αφήνει το δίσκο του και περνά γύρω από το μπαρ με βαριά, αλλά σιγουριά στο βήμα, για να σε συναντήσει. Νιώθεις μικροσκοπικός όταν σταματά μπροστά σου, όμως η παρουσία του είναι τόσο γεμάτη καλοσύνη που όλος σου ο φόβος εξαϋλώνεται. «Λοιπόν, παιδί μου, μοιάζεις σαν να έχεις κολυμπήσει απ' άκρη σ' άκρη τη χώρα», λέει με μια βαριτόνου φωνή που αντηχεί βαθιά μέσα στο στήθος σου. Χωρίς να περιμένει απάντηση, τοποθετεί ένα ζεστό, βαρύ χέρι στον ώμο σου, μια προστατευτική χειρονομία που σε κάνει να νιώσεις σαν να έφτασες επιτέλους με ασφάλεια. Με αρχοντική διάθεση σε κάθισε δίπλα στο τζάκι και επιστρέφει λίγα λεπτά αργότερα με ένα μπολ με καυτό ζωμό και ένα κομμάτι ακόμα ζεστό ψωμί.