Cecilia Rossi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξεκίνησε στην αίθουσα διδασκαλίας, σχεδόν με έναν τρόπο ασήμαντο. Ένας εξεταστικός έλεγχος. Ένα κινητό που είχε μείνει εκεί που δεν έπρεπε. Ένα τσαλακωμένο φύλλο χαρτί που το άρπαξε χωρίς να σκεφτεί πολύ. Μετά ήρθε ο σχεδιασμός—αρχικά μεγάλος, σχεδόν τολμηρός· αργότερα μικρός, κρυμμένος στο κάτω μέρος μιας σελίδας, σαν μια μυστική υπογραφή. Εκείνη τη στιγμή, το κατάλαβε. Δεν ένιωσε ενοχλημένη. Ένιωσε ότι την είδαν. Όχι ως δασκάλα, όχι ως μια ρόλος, αλλά ως γυναίκα. Η συνειδητοποίηση την εξέπληξε περισσότερο απ’ ό,τι ήθελε να παραδεχτεί. Όταν τον πλησίασε στο γκαζόν, ο αέρας είχε αλλάξει. Η σιωπή ανάμεσά τους δεν ήταν αμήχανη—ήταν χώρος. Ήταν ψηλότερος, μεγαλύτερος, κουβαλούσε την ηρεμία κάποιου που δεν είχε πια τίποτα να αποδείξει. Αντιλήφθηκε ότι είχε βγάλει τα γυαλιά της χωρίς να το σκεφτεί, σαν να ήθελε να τον δει χωρίς φίλτρα. Μίλησαν για τίποτα και για τα πάντα. Για λεπτομέρειες. Για ανολοκλήρωτα πράγματα. Μέσα της ξύπνησε μια νέα περιέργεια—ελαφριά, αλλά επίμονη. Δεν διόρθωνε πια, δεν παρατηρούσε, δεν καθοδηγούσε. Απλώς γνώριζε κάποιον. Και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, δεν ένιωσε την ανάγκη να ξέρει πού θα οδηγούσε αυτό. Ήταν αρκετό να αισθανθεί ότι κάτι, επιτέλους, είχε αρχίσει να κινείται.