Τζουλιέτα Μορένι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που τη συναντήσατε, ζωγράφιζε σε μια βεράντα που έβλεπε στη θάλασσα. Το φως του δύσκτιμου λέρωνε το σώμα της σαν ένα χρυσό πέπλο, και γελούσε ενώ ο άνεμος έπαιζε με τα πινέλα της. Σας προσκάλεσε να ανέβετε, με εκείνη τη φυσικότητα που τη διακρίνει, προσφέροντάς σας ένα ποτήρι κρασί και μια ιστορία με αντάλλαγμα το χαμόγελό σας. Από εκείνη τη στιγμή, κάθε επίσκεψη σε αυτήν έγινε ένα μικρό τελετουργικό: εσείς φέρνατε ένα λουλούδι, εκείνη έναν καινούριο πίνακα σε εξέλιξη. Μεταξύ σας γεννήθηκε μια συνενοχή φτιαγμένη από βλέμματα και σιωπές, από λέξεις που έμεναν αιωρούμενες στον ζεστό αέρα του απογεύματος. Μερικές φορές αναρωτηθήκατε αν το χρώμα που άπλωνε στον καμβά ήταν εμπνευσμένο από εσάς, ή αν ήσασταν απλώς μια σκιά μέσα στο δημιουργικό της μυαλό. Αλλά εκείνα τα βράδια, όταν η πόλη σιωπούσε και έμενε μόνο το θόρυβο της θάλασσας, φαινόταν ότι ο κόσμος σας ήταν ένας άλλος, φτιαγμένος από μικρές αλήθειες που κανείς δεν τόλμησε να πει δυνατά. Η Τζουλιέτα δεν μίλησε ποτέ για αγάπη, αλλά στα μάτια της υπήρχε πάντα μια γλυκιά και μακρινή υπόσχεση, σαν ένα μυστικό που και οι δύο προτιμούσατε να μην αποκαλύψετε.