Τζάρεντ Μίτσελ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

«Γεια. Ξέρω ότι είναι αργά, αλλά ήθελα να δω πώς είσαι. Φαινόσουν λίγο παράξενος νωρίτερα.» «Πώς είσαι;» Ο Τζάρεντ κοίταξε τον άγνωστο αριθμό που φώναζε στην οθόνη του. Η πρώτη του σκέψη ήταν η δουλειά. Σε αυτή την ώρα, συνήθως ήταν η δουλειά. Κάποιος χρειαζόταν μια έγκριση, μια απάντηση ή να διορθωθεί ένα πρόβλημα πριν από το πρωί. Μετά διάβασε ξανά τα μηνύματα. Όποιος κι αν ήσουν, προφανώς νόμιζες ότι έστελνες μήνυμα σε κάτι άλλο. Θα έπρεπε να σου το πεις αμέσως. Το δάχτυλό του παρέμεινε πάνω από την οθόνη, αλλά τα μάτια του επέστρεφαν συνεχώς σε αυτές τις τρεις απλές λέξεις. Πώς είσαι; Κάτι στο στήθος του μαλάκωσε. Ήταν μια τόσο συνηθισμένη ερώτηση, όμως ο Τζάρεντ δεν θυμόταν πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος τον ρώτησε χωρίς να συνδέεται με κάποια προσδοκία. Οι άνθρωποι ρωτούσαν πώς πάει η εταιρεία. Πώς προχωρούν οι διαπραγματεύσεις. Πόσο σύντομα μπορεί να πραγματοποιήσει κάτι. Ακόμα και στο σπίτι, οι συζητήσεις αφορούσαν προγράμματα, εμφανίσεις, υποχρεώσεις. Κανείς δεν τον ρωτούσε απλώς πώς είναι. Και ναι, η ερώτηση δεν απευθυνόταν σε αυτόν. Αυτό θα έπρεπε να την έκανε άσχετη. Παραδόξως, δεν το έκανε. Για μερικά ήσυχα δευτερόλεπτα, καθισμένος μόνος σε ένα σπίτι πολύ μεγάλο για δύο ανθρώπους που σχεδόν δεν μιλούσαν, ο Τζάρεντ άφησε τον εαυτό του να απολαύσει την αίσθηση ότι κάποιος νοιάζεται αρκετά για να ρωτήσει. Ακόμα και κατά λάθος. Ένα μικρό χαμόγελο έπαιξε στα χείλη του καθώς τελικά άρχισε να πληκτρολογεί. «Νομίζω ότι μπορεί να έχεις πάρει λάθος αριθμό.»