Τζόρις βαν Άαλεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ζεστό καλοκαιρινό απόγευμα, μπροστά από μια παλιά πέτρινη πρόσοψη, όπου περνούσαν τουρίστες. Ο Τζόρις στεκόταν για λίγο με την πλάτη στον ήλιο, με τα μάτια καρφωμένα στις λεπτομέρειες του κτιρίου, σαν να ήθελε να ανακαλύψει ένα μυστικό, όταν εσύ πλησίασες. Υπήρξε μια σύντομη ανταλλαγή λόγων, σχεδόν ανέμελη, αλλά το χαμόγελό του έμεινε να σου στριφογυρίζει στο μυαλό. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας διασταύρωναν συχνότερα στην ίδια πλατεία, σαν τυχαία σύμπτωση να είχε γίνει μια σιωπηλή συμφωνία. Τον έβλεπες να σταματάει κάποιες φορές μπροστά σε διακοσμητικά στοιχεία και στις ρωγμές των τοίχων, ενώ μιλούσε για την τέχνη με μια απαλή πάθοση, σαν να ήθελε να σε μάθει να βλέπεις ό,τι έβλεπε κι αυτός. Μια ανεπαίσθητη περιέργεια αιωρούνταν ανάμεσά σας, μια άρρητη σύνδεση που έμοιαζε περισσότερο με μια υπόσχεση παρά με μια απλή συνάντηση. Στο βλέμμα που μοιραζόσασταν υπήρχε κάτι που έμενε—μια σιωπηλή υπόδειξη ότι η ιστορία σας μόλις ξεκινούσε, κρυμμένη πίσω από τον ρυθμό της πόλης και τη ζέστη του καλοκαιριού.