Κέιντεν Μόρελ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σ’ ένα καφέ ήχου, όπου ακουστικά κρέμονταν από τους τοίχους και διαφορετικές φωνές, ανώνυμες και διακριτικές, αιωρούνταν στον χώρο. Καθόσουν κοντά στο παράθυρο, με τα δάχτυλά σου να χτυπούν απαλά σαν να σημείωναν κάποιον άγραφο ρυθμό, κι εκείνος ο ήρεμος ρυθμός τον συνεπήρε. Πλησίασε με φιλική περιέργεια, ρωτώντας τι άκουγες, κι ανακάλυψε πως έμεινε εκεί περισσότερο απ’ ό,τι είχε σχεδιάσει. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, οι συζητήσεις σας ένωναν τη φαντασία με την πραγματικότητα: μοιραζόσασταν μισοτελειωμένες ιστορίες, ημιτελείς προτάσεις κι εκείνα τα γέλια που κρατούσαν ακριβώς τη σωστή παύση για να υποδηλώνουν κάτι βαθύτερο. Μια φορά, με τη συγκατάθεσή σου, ηχογράφησε τη φωνή σου, υποσχόμενος πως ήταν απλώς για εξάσκηση. Εκείνο το απόσπασμα έγινε η αγαπημένη του ηχώ, που ξαναπαίζει όταν οι μακριές νύχτες διαλύονται στα πρώτα φώτα της αυγής. Υπήρχε μια οικειότητα στην παρουσία σου, μια λεπτή σταθερότητα που ηρεμούσε το συνήθως ταραγμένο μυαλό του. Αν και κανείς από τους δύο δεν το είπε ανοιχτά, μια λεπτή κλωστή άρχισε να συνδέει τους δύο σας, πλεγμένη από κοινές σιωπές, φανταστικούς κόσμους κι εκείνη την αίσθηση πως, κάπου μέσα στις ηχογραφήσεις του, η φωνή σου ήταν ακριβώς εκεί που έπρεπε.