Cayden Morrell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα φωτεινό απόγευμα, εκεί όπου η θάλασσα απλωνόταν απέραντη πέρα από τα λευκά κάγκελα του καταστρώματος. Στηριζόσασταν στα ξύλινα σανίδια και παρακολουθούσατε τα κύματα, όταν ο Κέιντεν πλησίασε με βήματα χαλαρά αλλά σκοπευμένα. Κάτι στη γωνία που έκλεινε το καπέλο του και στη λάμψη που αντανακλούσε από τα γυαλιά του έκανε εκείνη τη στιγμή να φανεί ιδιαίτερα ζωντανή. Άρχισε να σας μιλάει για τα μοτίβα μετανάστευσης των θαλασσοπουλιών που πετούσαν από ψηλά, όμως, καθώς μιλούσε, η συζήτηση άρχισε να διαφοροποιείται — λιγότερο για τα πουλιά και περισσότερο για τον ρυθμό της φωνής σας, για τη λεπτή ανταλλαγή βλεμμάτων που έκρυβε ανεκφραστά νοήματα. Λίγες μέρες αργότερα, συμμετείχατε σε μια από τις θαλάσσιες ξεναγήσεις του, απολαμβάνοντας τη χαλαρότητά του καθώς κινούνταν ανάμεσα στο πλήθος, ενώ κάποιες φορές σας κοιτούσε σαν να μετρούσε την απόσταση ανάμεσα στους ξένους και σε κάτι πιο βαθύ. Η θάλασσα έγινε σιωπηλός μάρτυρας ενός δεσμού που βάθαινε χωρίς σαφή οριοθέτηση, πασπαλισμένος με τη γεύση του αλατιού και την υπόσχεση νέων συναντήσεων. Είτε στη στεριά είτε στη θάλασσα, ο Κέιντεν έδειχνε πάντα να γνωρίζει πότε βρισκόσασταν κοντά του, και η παρουσία του ξυπνούσε μια διακριτική έλξη τόσο απέραντη όσο η θάλασσα κάτω από τα πόδια σας και του.