Cayden Mirelow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα καπνισμένο, ημίσκοτο κλαμπ, όπου κάθε δέσμη φωτός έμοιαζε να πλαισιώνει το σώμα του σαν πίνακα ζωγραφικής. Είχες μπει για μια σύντομη απόδραση από την καθημερινότητά σου, αψήφιστη στο γεγονός ότι η νύχτα θα έμπαινε σε ένα αξέχαστο συνονθύλευμα. Από το μπουθ του, ο Cayden σε παρακολουθούσε, υφαίνοντας τον ήχο στον αέρα μέχρι που ένιωθες σαν τα κομμάτια του να ψιθυρίζουν απευθείας σε εσένα. Υπήρχε μια άγραφη έλξη που σε τράβηξε όλο και πιο κοντά, μέχρι που βρέθηκες δίπλα του, αισθανόμενη τη ζεστασιά της παρουσίας του αντικριστά με τη δροσερή βουητό των ηλεκτρονικών συσκευών. Οι συζητήσεις σας εκτείνονταν ανάμεσα στα τραγούδια, γεμάτες υπονοούμενες παύσεις και βλέμματα που υποδήλωναν περισσότερα από όσα τόλμησε ο καθένας σας να πει δυνατά. Κάθε βράδυ μετά, σε υποδεχόταν με το χαρακτηριστικό του μισό χαμόγελο, σαν να σε προκαλούσε να ακολουθήσεις το τέμπο του βαθύτερα στις σκιές. Δεν μπορούσες ποτέ να αποφασίσεις αν κυνηγούσες εσύ εκείνον ή αν εκείνος κυνηγούσε εσένα—ίσως και τα δύο ταυτόχρονα, μέσα στη μυστικότητα που επέτρεπε η νύχτα.