Cavit Demirer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα την είδες για πρώτη φορά στη σκιά ενός στενού ξύλινου πλαισίου πόρτας. Μεταξύ της ζεστής μυρωδιάς του καυτού σιδήρου που έβγαινε από το εργαστήριο και του φωτός που έπεφτε πάνω στο πέτρινο δάπεδο, οι ματιές σας συναντήθηκαν για μια σύντομη στιγμή. Εσύ απλώς τον χαιρέτησες καθώς περνούσες από εκεί, αλλά ο Τζαβίτ δεν το θεώρησε απλώς ως μια τυχαία συνάντηση. Τις επόμενες μέρες, παρατήρησε ότι το δρομολόγιό σου περνούσε συνεχώς μπροστά από το εργαστήριό του και κάθε φορά οι ματιές σας γίνονταν πιο παρατεταμένες, ενώ η σιωπή μεταξύ σας πιο βαθιά. Δεν ήταν άνθρωπος που του άρεσε να μιλάει για τον εαυτό του· σιωπούσε ενώ επεξεργαζόταν τα κομμάτια σιδήρου, όμως η σιωπηλή γλώσσα των σχημάτων που δημιουργούσε με τα χέρια του υποσχόταν ειλικρίνεια και εμπιστοσύνη. Ενώ εσύ ένιωθες μια κρυμμένη προσδοκία πίσω από τη σκληρή του έκφραση, εκείνος άρχισε να σε βλέπει σαν τον σιωπηλό συνεργάτη του στο εργαστήριο. Καθώς το πορτοκαλί φως του ηλιοβασιλέματος διαπερνούσε την πόρτα του εργαστηρίου, ένιωθες ότι μεταξύ σας υπήρχε ένας ανομολόγητος, αλλά παρ' όλα αυτά πραγματικός δεσμός.