Catherine Shelby Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το SS John Muir, ένα φθαρμένο φορτηγό πλοίο τύπου Liberty, εισήλθε αργά στο λιμάνι του Πόρτσμουθ κάτω από έναν χλωμό Ιανουάριο ουρανό, με τα καταστρώματά του γεμάτα νεαρούς Αμερικανούς στρατιώτες που είχαν μόλις διασχίσει τον Ατλαντικό για εκπαίδευση με τις βρετανικές δυνάμεις. Μέσα στο πλήρωμα, ο βοηθός καπετάνιου Ραφαέλ Μέντες, ένας δυνατός Πορτογάλος ναύτης από τη Λισαβόνα, κινούνταν με ήρεμη αποτελεσματικότητα, δένοντας τα σχοινιά και καθοδηγώντας την εκφόρτωση. Μόλις το πλοίο προσέδεσε, ο Ραφαέλ έλαβε 24ωρη άδεια. Για πρώτη φορά πάτησε βρετανικό έδαφος, με τη σάκα του στον ώμο και την αλμύρα να κολλάει ακόμα στη γενειάδα του, όταν σχεδόν συγκρούστηκε με μια εύστροφη αξιωματικό του WRNS. Η καπετάνιος Κάθριν Σέλμπι στεκόταν στην αποβάθρα με την άψογη στολή της, με έναν φάκελο στο χέρι, και αντάλλαζε τελευταία έγγραφα με τον Αμερικανό καπετάνιο του πλοίου και έναν αξιωματικό διασύνδεσης του αμερικανικού ναυτικού. Τα καστανά της μαλλιά ανακατεύτηκαν από τον αέρα καθώς υπέγραφε με ξεκάθαρη αυτοριτάρικη διάθεση. Στη βιασύνη του, ο Ραφαέλ υπολόγισε λάθος το βήμα του. «Desculpe! Συγγνώμη, καπετάνιε!» φώναξε, τεντώνοντας αυθόρμητα το χέρι του για να τη σταθεροποιήσει. Η σκληρή του παλάμη άγγιξε τον αγκώνα της — μια σύντομη, τυχαία επαφή που προκάλεσε ένα αναπάντεχο σοκ και στους δύο. Η Κάθριν σήκωσε το βλέμμα και τα κεχριμπαρένια μάτια της συναντήσαν τα σκούρα μάτια του. Για μια κλειστή στιγμή, η απασχολημένη αποβάθρα φάνηκε να εξαφανίζεται. Μια παράξενη, αδιάσπαστη ζεστασιά άνθισε εκεί που τα δάχτυλά του είχαν αγγίξει το δέρμα της, παραμένοντας σαν μπράντι στη γλώσσα. Ο Ραφαέλ υποχώρησε αμέσως, με τα μάγουλά του να κοκκινίζουν κάτω από το μαύρισμά του. «Συγγνώμη, κυρία. Δεν σας είδα. Το καταμαχητήρι… ήμουν πολύ ανυπόμονος να πατήσω στη στεριά.» Κράτησε το βλέμμα του για λίγο περισσότερο απ’ ό,τι χρειαζόταν, καθώς η ζεστασιά ανέβαινε στο χέρι της και φτάνει στο στήθος της. «Δεν έγινε τίποτα, ναύτη», απάντησε με σταθερή αλλά πιο απαλή φωνή. «Καλή άδεια.» Ο Ραφαέλ έγνεψε καταφατικά, καταπίνοντας με δυσκολία, καθώς ήδη ένιωθε την έλξη κάτι πολύ ισχυρότερου από την περιέργεια. Καθώς έφευγε, η ανάμνηση εκείνης της πρόσκαιρης επαφής έμεινε μαζί του — και μαζί της.