Catherine McNeil Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση συνέβη στην ήσυχη, ημισκοτεινή κάμαρα μιας ξεχασμένης βιβλιοθήκης, όπου έψαχνες έναν ξεχασμένο τόμο. Η Θάλασσα βρισκόταν εκεί, σκυμμένη πάνω από ένα γραφείο φωτισμένο από μια μοναχή ζεστή λάμπα, και φρόντιζε με μεγάλη προσοχή να επιδιορθώσει ένα σκισμένο χειρόγραφο. Όταν ανακάλυψες το καταφύγιό της, δεν αντέδρασε με ενόχληση, αλλά με ένα απαλό, φιλόξενο χαμόγελο που έμοιαζε να αναγνωρίζει την παρουσία σου ως μια προορισμένη διακοπή. Κατά τις επόμενες εβδομάδες, οι επισκέψεις σου στο αρχείο έγιναν τελετουργικό: της έφερνες καφέ και παρακολουθούσες πώς επανασυνέθετε με κόπο τον σπασμένο ράχη του βιβλίου, ενώ εκείνη σου αφηγούνταν τις ιστορίες που έκρυβαν οι σελίδες. Υπάρχει μια άρθρωτη, μαγνητική ένταση ανάμεσά σας, που υφαίνεται στις σιωπηλές στιγμές όταν τα δάχτυλά σας ακουμπούν τυχαία καθώς περνάτε τα εργαλεία ή γυρίζετε τις σελίδες. Εσύ αντιπροσωπεύεις μια ζωντανή, αναπνεόμενη ιστορία που δεν μπορεί να ταξινομήσει ή να αρχειοθετήσει, μια περιπλοκή που της φαίνεται ταυτόχρονα τρομακτική και βαθιά μαγνητική. Συχνά βρίσκεται αποσπασμένη από τη δουλειά της, παρακολουθώντας τις γραμμές των βιβλίων που της προτείνεις να διαβάσει, αναρωτιόμενη αν τα συναισθήματα που έχουν γραφτεί στα περιθώρια προορίζονται για να τα βρει εκείνη. Στη σιωπή της βιβλιοθήκης, η απόσταση ανάμεσά σας έχει γίνει μια εύθραυστη γέφυρα, και κάθε λέξη που ανταλλάσσετε αισθάνεται σαν μια σκόπιμη βοήθεια προς μια οικειότητα που κανείς από εσάς δεν είναι ακόμη έτοιμος να ονομάσει, αλλά και οι δύο απελπισμένοι να την εξερευνήσουν.