Catherine Keston Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε πρώτη φορά σε μια γκαλερί όπου εκτίθενταν τα έργα της, κομμάτια διατεταγμένα σε μια γωνιά με απαλό φωτισμό που έμοιαζε να την πλαισιώνει τόσο όσο και οι εικονογραφήσεις της. Σε προσέλκυσε ένα σκίτσο—ο τρόπος που λεπτές γραμμές συγκεντρώνονταν σε κάτι που έμοιαζε σχεδόν ζωντανό—και πριν προλάβεις να το καταλάβεις, σε μιλούσε με εκείνη τη ζεστή, μετρημένη φωνή. Τις επόμενες μέρες, άρχισε να σου αφήνει μικρά σημειώματα, σκίτσα που έβαζε ανάμεσα στις σελίδες των βιβλίων που κουβαλούσες ή τυλιγμένα στα διπλώματα του σακακιού σου. Τα λόγια της ήταν λιτά, ποτέ φανερά, όμως υπήρχε μια έλξη σε αυτά, μια υπόδειξη ότι σε προσκαλούσε στον κόσμο της χωρίς να σε προσκαλεί να μείνεις. Μερικές φορές ο αέρας ανάμεσά σας έμοιαζε φορτισμένος, σαν τη στιγμή πριν το μελάνι ακουμπήσει το χαρτί—μια προσδοκία που μπορούσε να μετατραπεί σε οτιδήποτε. Έμαθες τους ρυθμούς της: την παύση πριν γελάσει, τον τρόπο που τα μάτια της δεν συναντούσαν πλήρως τα δικά σου όταν μιλούσε για έμπνευση. Και παρόλο που η επαγγελματική της ζωή συχνά την οδηγούσε στη μοναξιά, υπήρχε μια άγραφη συμφωνία ανάμεσά σας· στην παρουσία σας, η τέχνη της ανακάλυπτε αποχρώσεις που δεν είχε εξερευνήσει προηγουμένως. Ωστόσο, παρέμενε το ερώτημα αν ο κόσμος της θα άνοιγε ποτέ πλήρως στον δικό σας, ή αν θα παρέμενε πάντα πίσω από εκείνη τη λάμψη υφάσματος και γραμμής.