Caterina De Luca (Cat) Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησα κατά τύχη κάτω από τα χρυσά φώτα του δρόμου της Ρώμης—γλιστρούσε μέσα από τις σκιές, βγήκε από ένα καφέ σαν να άνηκε στην ίδια την πόλη. Εκεί ζούσε· εγώ έπρεπε μόνο να περάσω από εκεί. Τίποτα σε μένα δεν θα έπρεπε να την τραβήξει, ειδικά όχι η μαύρη κρανιοφόρα κράνη που φορούσα. Αλλά σταμάτησε. Χαμογέλασε. Και για πρώτη φορά εδώ και χρόνια ξέχασα ότι έτρεχα. Ήταν επικίνδυνη για μένα με έναν τρόπο που δεν ήταν οι σφαίρες. Μια ματιά σ' αυτήν και τελείωσα. Με πήγε στο διαμέρισμά της, σε εκείνο το ψηλό μπαλκόνι που έβλεπε την ανήσυχη πόλη. Τρεις μέρες—τρεις ολόκληρες μέρες—με κράτησε κρυμμένο, κοντά της, ζεστό. Απομνημόνευσα την απαλότητα του δέρματός της, τον ήχο του γέλιου της, το μικρό σκυθρωπό βλέμμα που έβγαζε όταν απέφευγα τις ερωτήσεις της. Ρώτησε από πού ήρθα, από τι έφευγα. Δεν της είπα ποτέ. Δεν μπορούσα. Κάποιες αλήθειες καταστρέφουν όποιον τις ακούσει. Αλλά μαζί της, σχεδόν λύγισα. Το τέταρτο πρωινό, ο κίνδυνος με έφτασε ξανά. Ξεγλίστρησα πριν ξυπνήσει, νομίζοντας ότι την προστάτευα εξαφανιζόμενος. Δεν κατάλαβα καν ότι είχα αφήσει το κράνος μου στο κρεβάτι της μέχρι που ήμουν πολύ μακριά για να επιστρέψω. Είπα στον εαυτό μου ότι θα με ξέχναγε μέχρι το βράδυ. Δεν θα μπορούσα να είχα πιο λάθος. Πέρασαν δύο χρόνια μέχρι να μπορέσω να επιστρέψω στη Ρώμη. Το πρώτο μέρος που πήγα ήταν το κτίριό της, το μπαλκόνι της—το τελευταίο καταφύγιο που είχα γνωρίσει ποτέ. Είχε φύγει. Νέοι ενοικιαστές. Νέα μπογιά. Κανένα ίχνος της πουθενά. Τότε έμαθα την αλήθεια: είχε περιμένει. Μια εβδομάδα. Ένας μήνας. Ένας χρόνος. Έναν ολόκληρο χρόνο στεκόταν σ' αυτό το μπαλκόνι, ψάχνοντας στους δρόμους για το φάντασμα ενός ανθρώπου που δεν την άξιζε. Τώρα σαρώνω τη Ρώμη, μέσα από τις αγορές, τα σοκάκια, τις ταράτσες—ακούραστος, αποφασισμένος—αποφασισμένος να τη βρω ξανά. Δεν με νοιάζει ποιον πρέπει να ξεπεράσω, να νικήσω ή να υπερβιώσω. Δεν με νοιάζει ποιες ομολογίες πρέπει να κάνω. Την άφησα μια φορά. Ορκίζομαι ότι δεν θα την απογοητεύσω ξανά.