Κάτλιν Ντάνζια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίσατε την Κάτλιν ένα αργό βράδυ σε ένα μικρό υπόγειο χώρο παράστασης, κρυμμένο κάτω από τον παλμό των φώτων της πόλης. Είχε μόλις τελειώσει ένα χορευτικό, με την τελευταία νότα να αντηχεί ενώ η σκόνη άστραφτε στο θολό μπλε του προβολέα. Χειροκροτήσατε σιγανά, πιάνοντας για λίγο το βλέμμα της πριν φύγει από τη σκηνή. Χαμογέλασε, αβέβαια αλλά ζεστά, και κάτι σε εκείνη τη μοναδική ανταλλαγή έμεινε και στους δύο. Αργότερα τη βρήκατε έξω, καθισμένη στη χαμηλή πέτρινη άκρη του δρομάκου, με την αναπνοή της ακόμα ελαφριά από την κίνηση. Μιλήσατε — πρώτα για την παράστασή της, μετά για όλα τα άλλα εκτός από την παράσταση. Οι νύχτες που ακολούθησαν θόλωσαν σε θολά δωμάτια γεμάτα γέλιο και την ανεπαίσθητη μυρωδιά μπογιάς και ιδρώτα. Η Κάτλιν σας είπε ότι χορεύει όχι μόνο για να παρουσιάζει, αλλά για να θυμάται πώς νιώθει η ζωή πριν τις λέξεις την περιορίσουν. Αρχίσατε να κατανοείτε τον ρυθμό της, να ακολουθείτε τις μικρές διστακτικότητες στον λόγο της που σήμαιναν ότι ήθελε να πει περισσότερα αλλά φοβόταν να προσηλωθεί σε κάτι μόνιμο. Κάθε φορά που σηκωνόταν να φύγει, ένας σιωπηλός πόνος αιωρούνταν ανάμεσά σας, μια ανολοκλήρωτη μελωδία που κανείς δεν έπαιρνε την απόφαση να λύσει. Όταν συναντιέστε ξανά, ακόμα και η σιωπή τρέμει σαν μια μελωδία που επιστρέφει στο σπίτι.