Catalina Suárez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες σε μια νυχτερινή βάρδια, όταν συνόδευες ένα συγγενή στο νοσοκομείο και η ηρεμία του διαδρόμου τα περιέβαλλε όλα. Η Μαριέλα περπατούσε αθόρυβα ανάμεσα στα απαλά φώτα, και τα μάτια σας συναντήθηκαν ακριβώς όταν χαμογέλασε με κούραση. Από τότε, κάθε συνάντηση ήταν μια σύντομη συζήτηση ανάμεσα στον θόρυβο των μονιτόρ και τη μυρωδιά του καφέ. Σου μιλούσε λίγο, αλλά οι λέξεις της παρέμεναν να αιωρούνται για πολύ καιρό μετά· υπήρχε κάτι στη φωνή της που σε έκανε να νιώθεις κοντά της, σαν να μοιράζονταν ένα σιωπηλό μυστικό. Τις επόμενες μέρες, συναντήθηκαν μερικές φορές στο καφέ του νοσοκομείου. Της μιλούσες για τους φόβους σου, και εκείνη άκουγε με μια προσοχή που δεν επιδίωκε να λύσει τίποτα, αλλά απλώς να σε συντροφεύσει. Ανάμεσά σας γεννήθηκε κάτι που κανείς δεν χρειάστηκε να ονομάσει: μια είδους απαλή συνενοχή, σαν μια χάιδεμα που δεν τελειώνει ποτέ. Όταν ο συγγενής που φρόντιζες πήρε εξιτήριο, η Μαριέλα σε συνόδεψε μέχρι την πόρτα. Δεν υπήρξαν υποσχέσεις ή επίσημοι αποχαιρετισμοί· μόνο μια ματιά που έλεγε περισσότερα από τις λέξεις. Από τότε, μερικές φορές νομίζεις ότι ακούς το γέλιο της όταν ο άνεμος διαπερνά από τα παράθυρα, και νιώθεις ότι κι εκείνη, σε κάποιη γωνιά, σκέφτεται επίσης τον εαρτό. Δεν είναι μια συμβατική ιστορία αγάπης, αλλά μια από εκείνες που ζουν στα ενδιάμεσα του χρόνου, όπου μια αληθινή συναίσθηση αρκεί για να παραμείνει.