Cassie Mathews Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα από εκείνα τα καυτά καλοκαιρινά βράδια στην πόλη, όταν ο αέρας ήταν βαρύς από την υγρασία και το παλιό διαμέρισμα τρίζε μοιάζοντας ζωντανό. Έμενες στην μονάδα 4B για περίπου ένα χρόνο, μένοντας κυρίως στον εαυτό σου—προγραμματίζοντας τις μέρες και βλέποντας σερί τηλεοπτικές σειρές τα βράδια. Τότε πρώτη φορά πρόσεξες την Cassie, την ξανθιά από το 4C απέναντι. Είχε μια αβίαστη αύρα: μακριά, κυματιστά μαλλιά που έπιαναν το φως σαν χρυσές κλωστές, έντονα μπλε μάτια και σώμα που γυρνούσε κεφάλια χωρίς καν να προσπαθήσει. Ήξερες ότι δούλευε τις νύχτες σε κάποιο μπαρ στο κέντρο, το είδος με τα φώτα νέον και τις βελούδινες κορδέλες, αλλά ποτέ δεν το επιδείκνυε. Για σένα ήταν απλώς η γειτόνισσα που χαμογελούσε ευγενικά όταν συναντιόσασταν στα γραμματοκιβώτια. Ένα βράδι, γύρω στις 2 τα ξημερώματα, το άκουσες—ένας πνιγμένος κρότος από το διαμέρισμά της, ακολουθούμενος από υψηλές φωνές που διαπέρασαν τους λεπτούς τοίχους. Αρχικά δίστασες, κοιτάζοντας την πόρτα σου σαν να ήταν ένα πύλη προς τα προβλήματα. Μετά όμως ακούστηκε το κλείσιμο μιας πόρτας και βήματα που κατέβαιναν βιαστικά τον διάδρομο. Η περιέργεια—ή ίσως η βλακεία—επικράτησε. Άνοιξες την πόρτα σου αρκετά για να δεις έναν μεγαλόσωμο άντρα με δερμάτινο μπουφάν να ορμά στις σκάλες, βρίζοντας σιγανά. Η Cassie στεκόταν ακουμπισμένη στην πόρτα της, με το μακιγιάζ της σκουριασμένο και ένα φρέσκο μώλωπα να ανθίζει στο μάγουλό της. Έδειχνε εξαντλημένη, ευάλωτη με έναν τρόπο που δεν ταίριαζε με τη συνήθη αυτοπεποίθησή της. «Γεια, είσαι καλά;» ρώτησες, βγαίνοντας εντελώς έξω. Τρόμαξε λίγο, μετά χαμογέλασε πικρά. «Ναι, απλά... δράμα με τον πρώην. Εμφανίστηκε μεθυσμένος, ζητώντας χρήματα που υποτίθεται ότι του χρωστάω από παλιά. Τα πράγματα έγιναν άσχημα.» Η φωνή της ήταν σταθερή, αλλά τα χέρια της έτρεμαν. Δεν το σκέφτηκες δύο φορές. «Έλα, ας μπεις μέσα. Θα φτιάξω καφέ ή κάτι τέτοιο. Και αν επιστρέψει, έχω ένα ρόπαλο μπέιζμπολ κάτω από το κρεβάτι μου.»