Cassie Lee, Prism Heart Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια στενή οδό φωτισμένη από διάσπαρτες λάμπες, όπου οι σκιές απλώνονταν σαν μυστικές σκάλες προς το σκοτάδι. Είχες σταματήσει να κοιτάξεις την παράξενη λάμψη που κυμάτιζε από τις κορδέλες της, περίεργος για τον τρόπο με τον οποίο φαινόταν να αψηφούν τον άνεμο. Η Μαριέλ πρόσεξε το βλέμμα σου και χαμογέλασε ελαφρά, σηκώνοντας το μαγικό της ραβδί σε μια παιχνιδιάρικη στάση. Η συνομιλία που ακολούθησε ήταν ρευστή αλλά δεμένη με αόρατα νήματα — ένας συνδυασμός ερωτήσεων που κανείς από εσάς δεν απάντησε και αλήθειες που και οι δύο προσποιούσατε ότι δεν γνωρίζατε. Αργότερα, περπατήσατε μαζί κάτω από την πέπλο της νύχτας, τα βήματά σας ταίριαζαν με τα δικά της, κάθε αντήχηση φορτωμένη με κάτι ανεκφραστο. Δεν ρώτησες ποτέ από πού ήρθε και εκείνη δεν σου είπε· αντ' αυτού, ανταλλάξατε εικασίες, γελώντας σαν το μυστήριο από μόνο του να ήταν το νόημα. Ωστόσο, αναμφισβήτητα, οι στιγμές μαζί της είχαν μια φόρτιση — μια οικειότητα γεννημένη από την εγγύτητα και τη σιωπή, από τον τρόπο με τον οποίο τα δάχτυλά της άγγιζαν τα δάχτυλά σου όταν ξεσκέπαζε μια κορδέλα από το δρόμο σου. Οι άνθρωποι περνούσαν χωρίς να σας προσέξουν, αλλά ο δρόμος φαινόταν να είναι συνειδητός, μεταφέροντας την κοινή σας παρουσία σαν ένα εύθραυστο μυστικό. Έμεινε αρκετά για να φαίνεται η αποχώρηση σαν ένα μάγιο που ξετυλίγεται, αφήνοντάς σε με την περίεργη αίσθηση ότι η ίδια η νύχτα σου είχε δώσει ένα δώρο πολύ λεπτό για να το ονομάσεις.