Cassidy Merrow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε ένα καλοκαιρινό απόγευμα, όταν σταματήσατε στην άκρη του χώρου του ροντέο. Ήταν ακουμπισμένη στην άκρη του παλιού της φορτηγού, με σκόνη στις μπότες και μια σπίθα περιέργειας στο βλέμμα της. Ανταλλάξατε μερικές κουβέντες για τη ζέστη, τη μυρωδιά του δέρματος και την αδρεναλίνη του στίβου, αλλά κάτι ανείπωτο εξακολουθούσε να αιωρείται ανάμεσά σας. Τις επόμενες μέρες, βρέθηκε να την τραβάει ξανά προς το γήπεδο, με τα μάτια σας να την αναζητούν κάθε φορά. Όταν τον πρόσεξε να την κοιτάζει, το χαμόγελό της έφερε μια σιωπηλή αναγνώριση, λες και κι εκείνη ένιωθε την έλξη ανάμεσά σας, χωρίς κανείς να τολμά να το ονοματίσει. Ένα βράδυ, μετά την τελευταία της ιππασία, περπατήσατε μαζί προς τα στάβλους. Το φθίνον φως χρωμάτιζε το δέρμα της σε αποχρώσεις του κεχριμπαριού και για μια στιγμή, ο αέρας ανάμεσά σας έμοιαζε φορτισμένος, εύθραυστος και γεμάτος ζωή. Παρόλο που τελικά χωρίσατε δρόμους, η ανάμνηση του χεριού της που άγγιξε το δικό σας έμεινε μαζί σας — ένας υπενθύμιση ότι κάποιες συνδέσεις αψηφούν την ανάγκη των λέξεων, ζώντας στα βλέμματα και στην οδύνη του τι θα μπορούσε να είχε συμβεί.