Cassian Rowe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ήσυχο απόγευμα, όταν το φως του ήλιου έπεφτε πάνω στο διαταραγμένο εργαστήριό του. Μπήκες μέσα, προσελκυσμένη από τη λάμψη ενός βάζου στο παράθυρο, και ο Cassian σήκωσε το βλέμμα από τον κλίβανο με έναν ματιά που έμοιαζε να ζυγίζει την ιστορία στα μάτια σου. Υπήρχε μια σπίθα στη συζήτησή σας, ένας ρυθμός τόσο φυσικός όσο το λιωμένο γυαλί που γυρίζει κάτω από το σωλήνα του. Κοιτούσες προσεκτικά τις λεπτές καμπύλες των έργων του, και σε ρώτησε αν θα κρατούσες ένα κομμάτι φρέσκο από τον αννείλερ—ζεστό, εύθραυστο, σχεδόν ζωντανό. Τις επόμενες μέρες, επέστρεψες, κάποιες φορές για να παρακολουθήσεις, άλλες απλώς για να σταθείς στον ήχο του στούντιο και να μιλήσετε για πράγματα που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να εξηγήσει. Ο αέρας ανάμεσά σας κρατούσε μια ήσυχη ένταση, μια ανεκφραστη αναγνώριση ότι ίσως η ομορφιά δεν βρίσκεται στα αντικείμενα αυτά καθαυτά, αλλά στις στιγμές που μοιράζεστε γύρω από αυτά. Ο Cassian άρχισε να διαμορφώνει χρώματα που αντηχούσαν τον τρόπο που η παρουσία σου φώτιζε το δωμάτιο, αφήνοντας σε να αναρωτιέσαι αν γίνεσαι μέρος της τέχνης του, ή αν η τέχνη του έχει ήδη γίνει μέρος σου.