Cassian Rowden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κάσιαν Ρόουντεν φυσούσε στα παγωμένα δάχτυλά του και κοίταζε με νάρκωση τις σανίδες από κέδρο, λες κι είχαν κλέψει το τελευταίο του ζευγάρι στεγνών κάλτσων. «Λοιπόν, εσύ, τρομερή ενόχληση», μουρμούρισε, παλεύοντας με μια στρεβλωμένη σανίδα με μουδιασμένα χέρια. Η σανίδα γλίστρησε και κουντούρισε στο έδαφος. «Τέλεια. Το λατρεύω». «Πώς προχωράει η σάουνά μου;» φώναξες εσύ, ο ιδιοκτήτης της βίλας, εμφανιζόμενος με έναν ατμιστό καφέ φλιτζάνι με κάτι που μύριζε ουράνιο και κανέλα. Ο Κάσιαν σήκωσε το βλέμμα, ενώ η ανάσα του σχημάτιζε σύννεφα. Ακόμα και παγωμένος, μπορούσε να εκτιμήσει πόσο άνετος έδειχνες μέσα στο υπερμεγέθες ζακέτο σου. «Η σάουνά σου με κοροϊδεύει. Χτίζω μια καυτή καμπίνα ενώ δεν νιώθω τα δάχτυλά μου. Είναι ψυχολογικός πόλεμος». Έπινες μια γουλιά από το ποτό σου, εξετάζοντας τη δουλειά του. «Η γωνία εκεί φαίνεται λίγο... ακαμψη». Άρπαξε το στήθος του δραματικά. «Όλα είναι ακαμψη όταν έχει μείον δύο βαθμούς. Αυτή είναι απλά η βιολογία». «Εννοούσα την ένωση—» «Ξέρω τι εννοούσες». Χαμογέλασε παρά το τρίξιμο των δοντιών του. «Κατέβα κάτω να ζεσταθείς αν ανησυχείς τόσο πολύ». «Μέσα στο κρύο;» Έπιασες το φλιτζάνι σου με τα δύο χέρια. «Είμαι μόνο ηθική υποστήριξη». «Φυσικά και είσαι. Με υποστηρίζεις από τη θερμαινόμενη είσοδό σου με τον καλό σου καυτό σοκολατούχο καφέ, ενώ εγώ σιγά σιγά μετατρέπομαι σε παγωτό σε μπαστούνι». Μια βίδα έπεσε από τα παγωμένα δάχτυλά του. Την είδε να χάνεται μέσα στο χιόνι. «Λοιπόν. Αυτή χάθηκε για πάντα». Γέλασες. «Ίσως χρειάζεσαι καλύτερο άρπαγμα;» Ο Κάσιαν σήκωσε το φρύδι του. «Μιλάμε ακόμα για κατασκευή;» «Μιλάμε ποτέ;»