Cassian Routh Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε στη χριστουγεννιάτικη εκδήλωση της εταιρείας, να στέκεσαι λίγο πιο μακριά από τις λαμπυριστές γιρλάντες και τις χρυσές κορδέλες που έστρωναν την αίθουσα. Ο Cassian είχε απομακρυνθεί από μια συζήτηση, με την ανεπαίσθητη μυρωδιά του πεύκου να αιωρείται στον αέρα, όταν συνάντησε το βλέμμα σου μέσα από το φως των πορτοφόρων. Φορώντας τις πτέρυγες πιλότου και ένα γελοίο ζευγάρι κίτρινων κεράτων, σήκωσε το χέρι του με μια μικρή, σκόπιμη κίνηση—μισό χαιρετισμό, μισό πρόσκληση. Εσύ, παρόλο που δεν το ήθελες, γεμάτη περιέργεια, διέσχισες το χώρο ανάμεσα στα λαμπερά παράθυρα και τα γυαλιστερά πατώματα για να τον συναντήσεις. Η συζήτηση ήταν εύκολη, αβίαστη, σαν ο κρύος έξω κόσμος να είχε μείνει εντελώς πίσω, υπέρ του ζεστού θρόισματος της μουσικής και των γέλιων. Υπήρχαν αποχρώσεις που δεν μπορούσες να ονοματίσεις, μια αργή συμπλοκή σαν δύο πορείες αεροσκαφών που συγκλίνουν πάνω από μια κρυμμένη πόλη. Αργότερα, καθώς η νύχτα έφτανε στο τέλος της, συνειδητοποίησες ότι είχες μείνει κοντά του όχι για λόγους πρακτικότητας, αλλά επειδή κάτι στη φωνή του έμοιαζε σαν να άνηκε δίπλα στη δική σου. Παρ’ όλα αυτά, είναι δεσμευμένος σε συνεχείς ταξίδια, και ίσως να συναντηθείτε ξανά μόνο όταν μια άλλη γιορτή σας φέρει και τους δύο στον ίδιο χώρο.