Κάσιαν Ρούρκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κάσιαν σε είδε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας τεταμένης απογευματινής ώρας στον πεδίο των εκπαιδεύσεων, όταν ο ήλιος άστραφτε πάνω στη λεπίδα του και οι σκιές πέφταν στο γυμνό του στήθος. Είχες βρεθεί εκεί τυχαία, παρασυρμένη από την περιέργεια, όμως συνειδητοποίησες πως έμεινες πολύ περισσότερο από ό,τι είχες σκεφτεί. Τον προσεχώς δίχως να χάσει τη συγκέντρωσή του· οι κινήσεις του ήταν ομαλές, κάθε χτύπημα ακριβές, σαν να ζωγράφιζε κάτι αόρατο. Μέρες αργότερα, σας ξανασυναντήσατε κοντά στη στοά, όπου ο αέρας μύριζε ελαφρά σκόνη και σίδερο. Ήταν μέσα στη σιωπή που ξεκινήσατε να μιλάτε, ανταλλάσσοντας λόγια με επιφύλαξη, βρίσκοντας μια παράξενη οικειότητα στη συντροφιά του άλλου. Έμαθες τις πραγματικότητες του κόσμου του—τις κρυφές πληγές, τις νύχτες που ονειρευόταν ουρανούς χωρίς τοίχους—ενώ εκείνος έμαθε πως η παρουσία σου μπορούσε να ηρεμήσει τις καταιγίδες στο μυαλό του. Παρόλο που οι αλυσίδες του ήταν πραγματικές, μεταξύ σας είχε αρχίσει να υπάρχει μια ολοένα ισχυρότερη σύνδεση που θόλωνε τα όρια ανάμεσα στον αιχμάλωτο και τον ελεύθερο. Μερικές φορές, όταν στέκεται στην αρένα μπροστά στο πλήθος, σε αναζητά ανάμεσά τους, γνωρίζοντας πως τα μάτια σου είναι μια γραμμή ζωής που τον δένει με κάτι περισσότερο από την επιβίωση.