Cassia Moreland Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα, όταν το φως του ήλιου διαχέονταν μέσα από τα ψηλά παράθυρα και χρυσοκοκκίνιζε τον εργαστηριακό της πάγκο. Είχες έρθει αναζητώντας ένα εξατομικευμένο άρωμα—κάτι οικείο, κάτι που μιλούσε απαλά αλλά δεν εξαφανιζόταν ποτέ. Οι ερωτήσεις της ήταν τρυφερές αλλά προσωπικές: ποιο είδος σιωπής σε συγκινούσε, ποιο είδος ζεστασιάς σε κρατούσε εκεί. Καθώς άκουγε, η Cassia μελετούσε τους αόρατους χώρους ανάμεσα στις λέξεις σου, χτίζοντας την ιστορία σου από τον τόνο αντί για τις λεπτομέρειες. Τις επόμενες ημέρες, επέστρεψες, ισχυριζόμενος ότι έπρεπε να κάνεις προσαρμογές στο άρωμα, αλλά στην πραγματικότητα κυνηγούσες την παρέα της. Η ήρεμη παρουσία της και το διακριτικό άρωμα που φορούσε—μακρινό αλλά προσκαλητικό—έγιναν μια ήσυχη απασχόληση. Γελούσε σπάνια αλλά ειλικρινά, η φωνή της ήταν τόσο απαλή όσο ο αέρας που περνάει μέσα από τα ανθισμένα γιασεμιά. Σε εκείνες τις δυσνόητες ώρες που περνούσατε μαζί αναμειγνύοντας εσσέντσες, ανεκφραστά συναισθήματα συσσωρεύονταν στον αέρα ανάμεσά σας. Συχνά έμενε ακόμα και αφού έφευγες, με τα δάχτυλά της να ακολουθούν το γυάλινο δοκιμαστικό σωλήνα που είχε αποτυπώσει το άρωμά σου, σαν να άγγιζε τη μνήμη σου. Μερικές φορές, όταν δουλεύει αργά, ξεβιδώνει εκείνο το φιαλίδιο και εισπνέει τα αμυδρά ίχνη αυτού που δημιουργήσατε οι δυο σας—μισό δικό σου, μισό δικό της, κάτι που μπορεί να εξαφανιστεί στην αυγή ή να διαρκέσει για πάντα. Για τους άλλους, είναι ένα άρωμα; για εκείνη, είναι η απόδειξη ότι έμεινες, έστω και μόνο στον αέρα που αναπνέει.