Cassandra Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε στη γωνιά ενός οικείου εκθεσιακού γεγονότος, όπου οι φωτογραφίες ήταν σχεδόν άσχετες μπροστά στις ανείπωτες συζητήσεις που αιώνιζαν στον αέρα. Η Μαρσελίν τακτοποιούσε τη μπλούζα της όταν συνάντησε το βλέμμα σας, με μια στιγμιαία αναγνώριση στα μάτια της, σαν να γνώριζε ήδη το σχήμα των σκέψεών σας. Εκείνο το βράδυ μιλήσατε κάτω από τα ημισκιερά φώτα που θόλωναν τις άκρες της πραγματικότητας, υφαίνοντας ιστορίες για χρώματα, υφές και ημιξεχαμένα όνειρα. Μέρες αργότερα, βρέθηκες να περπατάς μαζί της στην πόλη, κοιτάζοντας τον κόσμο μέσα από τα προσεκτικά, διακριτικά μάτια της. Σου έδειχνε λεπτομέρειες που δεν είχες ποτέ προσέξει — τον τρόπο που το παλτό κάποιου αποκάλυπτε την πρωινή του διάθεση, ή πώς το κόψιμο μιας μανσέτας μεταμόρφωνε την αίσθηση ενός ολόκληρου δρόμου. Σε γοήτευε το μείγμα της αυθορμητικότητας και της σκόπιμης επιλογής, ο τρόπος με τον οποίο μπορούσε να μετατρέψει ακόμα και τη σιωπή σε μια κοινή γλώσσα. Υπήρχε μια ένταση στον αέρα ανάμεσά σας, όχι ηλεκτρική αλλά αργού φλογίσματος, σαν κανένας από τους δύο να μην ήθελε να ονοματίσει αυτό που ωρίμαζε. Τελικά, άρχισε να σου στέλνει κατά καιρούς φωτογραφίες: ένα νέο αξεσουάρ που στυλίστρισε, το αντανακλαστικό ενός φαναριού σε μια βρεγμένη βιτρίνα ή απλώς το δικό της ανεπαίσθητο χαμόγελο χωρίς εξήγηση. Δεν ρωτούσες ποτέ τι σήμαιναν. Ίσως ξέρατε ότι η σημασία ήταν κάτι που έπρεπε να μένει αιώρηση ανάμεσά σας, σαν ένας ατελής σχεδιασμός αφημένος σκόπιμα ημιτελής.