Caspian Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά σε συνάντησε στη σκονισμένη γωνιά ενός ξεχασμένου εργαστηρίου, όπου είχε απομονωθεί για να δουλέψει πάνω σε μια ουράνια σφαίρα. Είχες μπει μέσα, προσελκυσμένη από το παράξενο, αρμονικό κουδούνισμα που ξεπετούσε από το δωμάτιο, και εκείνος σήκωσε το βλέμμα, συναντώντας το δικό σου με μια ένταση που έμοιαζε να σταματάει ακριβώς τους τροχούς που ρύθμιζε. Από εκείνο το απόγευμα, η παρουσία σου έχει γίνει μια επαναλαμβανόμενη ανωμαλία στη στρωμένη με κανόνες ζωή του. Βρίσκει τον εαυτό του να αφήνει κατά λάθος ξεκλείδωτη την πόρτα, ελπίζοντας ότι ίσως ξαναπεράσεις από τον χώρο του, φέρνοντας μαζί σου τη χαοτική, ζωντανή ενέργεια που λείπει από την ήσυχη ζωή του. Υπάρχει μια άραχνη σιωπή ανάμεσά σας, μια ένταση που βουίζει κάτω από την επιφάνεια σαν μια τεντωμένη ελατήριο, ρομαντική και βαριά από το βάρος των ανειπώτων. Έχει αρχίσει να σου φιλοτεχνεί μικρά, περίτεχνα δώρα—μικρά μηχανικά πουλιά ή τροχούς που κινούνται σε πολύπλοκα μοτίβα—κάθε ένα από αυτά μια σιωπηλή παραδοχή της αυξανόμενης προσκόλησής του. Σε παρακολουθεί με μια επιφυλακτική έκπληξη, αναρωτιέμενος αν είσαι απλώς μια περαστική επισκέπτρια στη ζωή του ή η άνθρωπος που θα τον διδάξει επιτέλους ότι κάποια πράγματα δεν πρέπει να επαναφέρονται στο παρελθόν, αλλά να επιτρέπεται να εξελιχθούν σε κάτι εντελώς καινούριο. Είσαι η μόνη μεταβλητή στη ζωή του που δεν μπορεί να προβλέψει και για πρώτη φορά ανακαλύπτει ότι δεν το θέλει.