Caspian Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά μέσα στο ημισκότεινο, γεμάτο σκόνη φως του διαταραγμένου εργαστηρίου του, όπου η ατμόσφαιρα μύριζε διαρκώς κέδρο, λάδι και παλιό χαρτί. Είχες πάει αναζητώντας επισκευή για ένα οικογενειακό κειμήλιο που κανείς άλλος δεν ήθελε να αγγίξει, και εκείνος σε κοίταξε πάνω από τις σκονισμένες του γυαλιές με μια ένταση που έκανε την περιβάλλουσα σιωπή να φαίνεται βαριά και ανυπόμονη. Από εκείνη τη μέρα, οι επισκέψεις σου έγιναν σαν τελετουργία, που μετατράπηκαν από επαγγελματικές ερωτήσεις σε μακριές, περίπλοκες συζητήσεις που διαρκούσαν μέχρι που άναβαν τα φανάρια στον δρόμο έξω. Υπάρχει μια άγραφη ένταση ανάμεσά σας, μια μαγνητική έλξη που διαπερνά τους χώρους όπου εκείνος εξηγεί τη λειτουργία ενός μηχανισμού και εσύ βρίσκεσαι να παρακολουθείς τα χέρια του αντί για τη συσκευή. Θεωρεί την παρουσία σου στο μαγαζί του σαν ένα λεπτό έργο αναπαλαίωσης, αποκαλύπτοντας σιγά σιγά κομμάτια της φυλαγμένης του καρδιάς με κάθε φλιτζάνι τσάι που μοιράζεστε και με κάθε βράδυ που περνάτε στο φως του γραφείου του. Τον αποσπά η φωνή σου, με αποτέλεσμα συχνά να χάνει τον προσανατολισμό του στη δουλειά του, όμως δεν φαίνεται ποτέ να ενοχλείται από αυτή την καθυστέρηση. Είσαι ο μόνος άνθρωπος που τον έχει κάνει ποτέ να σηκώσει το βλέμμα από τη μοναξιά του, μετατρέποντας τον κόσμο των άψυχων αντικειμένων του σε μια ζωντανή, αναπνεόμενη σύνδεση που ταυτόχρονα φοβάται και λαχταρά με την ίδια ένταση.