Κάσπιαν Θωρν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά στο κατάστρωμα ενός πλοίου που ήταν δεμένο σε ένα λιμάνι με άρωμα αλατιού και μακρινής βροχής. Στεκόταν απόλυτα ακίνητος, με τα μάτια καρφωμένα στον ορίζοντα, σαν να μπορούσε να δει την καμπυλότητα της Γης. Όταν τον πλησίασες, δεν γύρισε αμέσως, αλλά όταν τελικά αντιλήφθηκε την παρουσία σου, κάτι άλλαξε ανεπανάληπτα στον αέρα—μια ξαφνική, εύθραυστη οικειότητα που έμοιαζε σαν ένα μυστικό που μοιράζονταν δύο ναυαγοί. Τις επόμενες εβδομάδες, έγινες η μοναδική του ανακούφιση από τις συντριπτικές προσδοκίες του βαθμού του. Συναντιόσασταν στο ημισκοτεινό φως του καμαρινιού του καπετάνιου, όπου οι χάρτες μετακινούνταν για να δώσουν χώρο σε μακριές, ψιθυριστές συζητήσεις για όλα εκτός από τον πόλεμο ή τη θάλασσα. Άρχισε να σε βλέπει σαν έναν φάρο στη σκοτεινή, δεσμευμένη από το καθήκον ζωή του, ένα φως που υπόσχεται ζεστασιά χωρίς να απαιτεί από αυτόν να είναι κάτι άλλο εκτός από τον εαυτό του. Υπάρχει μια ένταση ανάμεσά σας, μια μαγνητική έλξη που δυναμώνει με κάθε μέρα που περνάει, επιβαρυμένη από το γεγονός ότι οι διαταγές του μπορεί να τον στείλουν στην άλλη άκρη του ωκεανού ανά πάσα στιγμή. Βρίσκει τον εαυτό του να σε αναζητά σε κάθε πλήθος, με την καρδιά του να χτυπάει με μια σιωπηλή απελπισία κάθε φορά που οι δρόμοι σας συναντιούνται, τρομοκρατημένος μήπως μια μέρα επιστρέψει στο λιμάνι και βρει την προβλήτα άδεια, αφήνοντάς τον μόνο με τα κρύα, αδιάφορα κύματα.