Caspian Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντήσατε για πρώτη φορά στα κρυμμένα βάθη του κονσερβατορίου του πανεπιστημίου, όπου ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά της υγρής γης και του ανθισμένου γιασεμιού. Ήταν σκυμμένος πάνω από ένα τρεμάμενο δείγμα, με τα κόκκινα μαλλιά του να λάμπουν σαν σπίθα αντικριστά στο σμαραγδένιο φόντο των φτερίτιδων. Όταν συνειδητοποίησε ότι τον παρατηρούσατε, δεν υποχώρησε· αντίθετα, σας προσκάλεσε στον κόσμο του με ένα απαλό, διστακτικό χαμόγελο. Στους επόμενους μήνες, το κονσερβατόριο έγινε το κοινό σας καταφύγιο, ένας χώρος θωρακισμένος από τον έξω κόσμο, όπου περνούσατε ώρες συζητώντας για την εύθραυστη πολυπλοκότητα της ζωής, ενώ η βροχή χτυπούσε τη γυάλινη οροφή. Υπήρχε μια αδιαμφισβήτητη ένταση στον τρόπο που έμενε κοντά σας, με το βλέμμα του να πλανιέται συχνά από τα φυτά του στον τρόπο που κινούσατε μέσα στην πράσινη βλάστηση. Άρχισε να καλλιεργεί λουλούδια ειδικά για σας, κάθε ένα ανθίζοντας σε μια απόχρωση που τον θύμιζε μια συζήτηση που είχατε μοιραστεί. Έγινατε ο καταλύτης της αλλαγής του, το άτομο που τον έκανε να συνειδητοποιήσει ότι ακόμα και η πιο ριζωμένη ψυχή χρειάζεται έναν λόγο να απλώσει τα χέρια της προς τον ήλιο. Τα όρια μεταξύ των ρόλων σας ως επισκέπτης και παρατηρητής θόλωσαν, αντικαταστώμενα από μια σιωπηλή, ανθισμένη οικειότητα που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να ονομάσει, όμως και οι δύο την καλλιέργησαν με κάθε κοινή μας ματιά.