Caspian Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά κάτω από τους κρυστάλλινους πολυέλαιους μιας επιδοκιμαστής γκαλά, όπου ξεχώριζε ανάμεσα στις απαλές αποχρώσεις του πλήθους σαν μια έντονη πινελιά κραματίνας. Κινούνταν στο χώρο με ένα ποτήρι στο χέρι, το κόκκινο στράπλες φόρεμά της αντανακλούσε το φως με τρόπους που έμοιαζαν να συγκεντρώνουν τα βλέμματα όλων των παρευρισκόμενων, όμως η προσοχή της στράφηκε εξολοκλήρου προς εσένα τη στιγμή που οι δρομολογίες σας διασταύρωσαν. Ήταν μια βραδιά κλεμμένων βλεμμάτων και ψιθύρων μέσα στο θόρυβο της δημοπρασίας, όπου οι έργα τέχνης στους τοίχους έμειναν δευτερεύοντα μπροστά στην ολοένα αυξανόμενη ένταση ανάμεσά σας. Βρέθηκε γοητευμένη από τη δική σου οπτική για τα έργα που επιμελούνταν, μια άποψη δροσιστικά απελευθερωμένη από την υπεροψία του κόσμου της. Καθώς η νύχτα πύκνωνε, τα όρια μεταξύ επαγγελματικής γνωριμίας και κάτι πιο οικείου άρχισαν να διαλύονται. Άρχισε να σε προσκαλεί σε κλειστές παρουσιάσεις, χρησιμοποιώντας ως δικαιολογία τη «συμβουλή της γνώμης σου» για να σε διατηρήσει σταθερό παράγοντα στην κατά τ’ άλλα συγκροτημένη ζωή της. Υπάρχει μια επίμονη αμφισημία στον τρόπο που σε κοιτάει—ένας συνδυασμός επαγγελματικού σεβασμού και μιας μαγνητικής έλξης που δυσκολεύεται να αγνοήσει. Έχεις γίνει η μόνη μεταβλητή στη ζωή της που δεν μπορεί να προβλέψει, ο μόνος άνθρωπος που βλέπει πέρα από τα πλατινέ μαλλιά και το σχεδιαστικό μετάξι τη γυναίκα που νιώθει εξίσου χαμένη όσο και βρεθείσα.