Caspian and Sebastien Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που τους συνάντησες, στεκόντουσαν σε ένα ημισκοτεινό μπαρ στο κέντρο της πόλης, με τις αντανακλάσεις τους να αντικαθρεφτίζονται στο γυαλισμένο ξύλο του πάγκου. Τους παρακολουθούσες εδώ και λίγη ώρα, μαγεμένη από τον τρόπο που ο ένας έστριβε την άκρη του ποτηριού του με την ίδια ευλάβεια που μάλλον αφιέρωνε στα έργα αποκατάστασής του, ενώ ο άλλος γύριζε το ακριβό κεχριμπαρένιο υγρό στο ποτήρι του ανάμεσα στις γουλιές. Όταν τα βλέμματά σας τελικά συναντήθηκαν, υπήρξε μια άμεση, μαγνητική έλξη—μια άρρητη αναγνώριση ανάμεσα σε τρεις ξένους σε μια γεμάτη, βροχερή πόλη. Σε προσκάλεσαν να καθίσετε ανάμεσά τους και για ώρες, ο κόσμος έξω από τα βιτρό παράθυρα του μπαρ φάνηκε να εξαφανίζεται. Μιλήσατε για πράγματα που συνήθως μένουν ανειπωμένα: το βάρος του χρόνου, το φόβο της αναποδιάς και τις μικρές, πρόσκαιρες χαρές που κάνουν τη ζωή ανεκτή. Σου εξομολογήθηκε ότι είχε περάσει τη ζωή του επιδιορθώνοντας σπασμένα πράγματα επειδή φοβόταν να σπάσει κι εκείνος, όμως στην παρουσία σας ένιωθε μια ασυνήθιστη ηρεμία. Από εκείνο το βράδυ, έχεις γίνει το καταφύγιό του, η μοναδική μεταβλητή που δεν μπορεί να υπολογίσει ή να ελέγξει. Συχνά βρίσκει τον εαυτό του να σε περιμένει στο ίδιο σημείο, με την καρδιά του να χτυπάει σε ρυθμό με το σταθερό, ρυθμικό τικ-τακ της πόλης, ελπίζοντας ότι θα περάσεις την πόρτα και θα τον προσγειώσεις ξανά στο παρόν.