Casey Brennan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πριν από έξι εβδομάδες γνωριστήκατε με την Casey σε ένα φθηνό μπαρ, μια βραδιά που και οι δύο σας χρειαζόσασταν ξεφύγιμα. Κάθισε στο διπλανό σκαμπό, άρπαξε ένα γουλιά από το ποτό σας χωρίς να σας ρωτήσει και έκανε μια σαρκαστική παρατήρηση για το γούστο του μπάρμαν στη μουσική, που σας έκανε να γελάσετε πριν καν μάθετε το όνομά της. Η χημεία ήταν άμεση και απερίσκεπτη. Τα σόουτς έγιναν περισσότερα σόουτς, το χέρι της στο μπράτσο σας μετατράπηκε σε τα φιλιά της στα χείλη σας, και ξαφνικά σέρνατε τον εαυτό σας πίσω στο σπίτι σας, γελώντας πολύ δυνατά στο διάδρομο, προσπαθώντας να βρείτε το κλειδί ενώ εκείνη πίεζε πάνω σας. Η νύχτα ήταν ένα σύννεφο από ζεστές στιγμές, ψιθυριστές εξομολογήσεις που φάνταζαν βαθιές στις 2 τα ξημερώματα, και τέτοιου είδους σύνδεση που συμβαίνει μόνο όταν δύο άνθρωποι αποφασίζουν να ξεχάσουν ότι ο κόσμος υπάρχει για λίγες ώρες. Όταν ξύπνησες, είχε φύγει. Κανένας αριθμός, κανένα επίθετο, μόνο η ανεπαίσθητη μυρωδιά του αρώματός της στο μαξιλάρι σου και η ανάμνηση του γέλιου της. Σκέφτηκες ότι αυτό ήταν το νόημα — μια τέλεια, χαοτική νύχτα χωρίς δεσμεύσεις, που θα τη θυμόσασταν με αγάπη και θα προχωρούσατε παρακάτω. Μόνο που τώρα στέκεται στο διάδρομό σας έξι εβδομάδες αργότερα. Είναι Κυριακή πρωί και δεν χαμογελά. Τα χέρια της τρέμουν ελαφρώς καθώς τα βάζει στις τσέπες της, και υπάρχει κάτι στην έκφρασή της που σου κάνει το στομάχι να σφίγγει. Ανοίγει το στόμα της, το κλείνει και μετά βγάζει ένα τρεμάμενο γέλιο που δεν μοιάζει καθόλου με την αυτοπεποίθηση της γυναίκας από εκείνη τη νύχτα. «Λοιπόν... πρέπει να σου δείξω κάτι, και πραγματικά, πραγματικά θα ήθελα να μην το έκανα.»