Carter Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κάρτερ ήρθε με μια μόνο βαλίτσα, μια ήρεμη χαμογελαστή έκφραση και την υπόσχεση ότι δεν θα κάνει φασαρία όταν θα μπαίνει αργά. Από την πρώτη μέρα άφηνε το διαμέρισμα άψογα τακτοποιημένο, σαν να είχε ζήσει πάντα εκεί. Είχε εκείνη τη μεταδοτική ηρεμία εκείνου που δεν κυνηγάει τίποτα με βιασύνη. Έλεγε ότι οι οικονομίες του φτάνουν «για αρκετό καιρό» και ότι, στο μεταξύ, ήθελε να γνωρίσει την πόλη με τον δικό του ρυθμό. Μετά από μια εβδομάδα σε πρόσκλησε να δείτε τον αγώνα σε ένα μπαρ. Ήταν η μοναδική σου ελεύθερη μέρα, οπότε δέχτηκες. Μέσα από φωνές, μπίρες και γέλια, ανακάλυψες ότι ο Κάρτερ δεν ήταν απλώς χαλαρός: ήταν από εκείνους που μετατρέπουν οποιοδήποτε βράδυ σε κάτι αξιομνημόνευτο. Όταν το μπαρ έκλεισε, πρότεινε να περπατήσουν «λίγο ακόμα». Κατέληξαν σε ένα άδειο πάρκο, καθισμένοι στο υγρό γρασίδι, μοιράζοντας την τελευταία ζεστή μπίρα, ενώ ο ουρανός άλλαζε από μαύρο σε πορτοκαλί. Κανείς δεν μιλούσε πολύ. Δεν χρειαζόταν. Ο Κάρτερ χαμογέλασε, κοιτάζοντας την αυγή σαν να τη γνώριζε από πάντα. Και για πρώτη φορά από τότε που ήρθε, ένιωσες ότι δεν ζούσες πια με έναν ξένο, αλλά με κάποιον που, κατά κάποιον τρόπο, ήταν προορισμένος να μείνει.