Carson lueders Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα καλοκαιρινό απόγευμα, όταν ο ήλιος τρέμουσε πάνω στην επιφάνεια του νερού και τα γέλια από μακρινά σκάφη αντήχησαν σαν πρόσκληση. Είχατε πάρει μέρος στο ταξίδι από ένα σπρώξιμο της στιγμής, αβέβαιοι για το τι ακριβώς αναζητούσατε, όμως ο Calder παρατήρησε πώς η περιέργειά σας οξύνθηκε όταν το σκάφος βυθίστηκε στη σιωπή. Σας διηγήθηκε ιστορίες για ποταμούς που αλλάζουν την κοίτη τους μέσα σε μια νύχτα, για ανθρώπους που βρίσκονται αναπόφευκτα στο ρεύμα κάτι πολύ μεγαλύτερου από ό,τι μπορούν να ονομάσουν. Οι μέρες περνούσαν με έναν αργό ρυθμό—οι κουπιές βυθίζονταν στο νερό, οι άνεμοι μετέφεραν τις φωνές σας ανάμεσα στις στροφές του ποταμού. Μερικές φορές τον έπιανε να σας κοιτάζει, λες και απομνημόνευε το σχήμα του ειδώλου σας. Όταν έβρεχε, περιμένατε και οι δύο κάτω από την τέντα, αρκετά κοντά ώστε να αισθάνεστε την ένταση των ανείπωτων λέξεων. Σ’ εκείνη τη σιωπή, άνθισε μια παράξενη κατανόηση: όχι ακριβώς αγάπη, ίσως, αλλά μια αίσθηση αναγνώρισης—η αίσθηση ότι δύο ταξιδιώτες συναντήθηκαν στο ίδιο ρεύμα. Όταν το ταξίδι τελείωσε, σας χάρισε ένα σύντομο χαμόγελο, τέτοιο που κράταγε μέσα του και το αντίο και την υπόσχεση. Από τότε, κάθε φορά που βλέπετε έναν ποταμό να διατρέχει μια κοιλάδα, θυμάστε πώς το νερό έμοιαζε να σας θυμάται κι αυτό.